Eindejaarslijstjes... Ook bij luister.info ontsnapt u er niet aan. Dit zijn de favorieten van de redactie.
The Easy Listener
1) The Arcade Fire, Funeral
2) Pinback, Summer in Abadon
3) Interpol, Slow Hands
4) The Appleseed Cast, Two conversations
5) Jimmy eat World, Futures
6) The New Year, This is not the end
7) Seafood, As the crow flies
8) Rogue Wave, Out of the Shadow
9) The Cure, The Cure
10) Blink 182, Blink 182
Opvallende singles dit jaar:
Modest Mouse, Float On
Blink 182, Always
The arcade fire, Wake Up
The Ayatollah of Love's 2004-moordlijst
1. Wilco: A ghost is born
Veruit de beste plaat van 2004. Jeff Tweedy en co leveren een pareltje af dat het al fel gelauwerde Yankee Foxtrot Hotel in intensiteit en creativiteit nog overtreft. Uit welk vaatje Wilco ook tapt, er komt steeds een Grand Cru uit .
2. Franz Ferdinand: Franz Ferdinand
Rasechte vintage retro-punkrock met attitude. Niemand kan deze plaat links laten liggen. Zelfs wij niet.
3. Los Lobos: The ride
Met The Ride leverde Los Lobos voorlopig zijn chef d'oeuvre af. Het is een adembenemende trip doorheen muzikaal wonderland. Cesar Rosas en co kunnen alle stijlen aan en worden daarbij op deze plaat bijgestaan door kleppers zoals Tom Waits, Elvis Costello en Bobby Womack. Ambrosium en nectar voor eclectische geesten.
4. The Libertines: The Libertines
De perfecte samenvatting van 40 jaar rockgeschiedenis. The Libertines slorpen tal van invloeden op en serveren ons alles weer op in een nieuwe coctail waar muziekliefhebbers zich eindeloos aan kunnen laven. Helaas wordt hun debuut wellicht ook meteen hun saluut.
5. Sonic Youth: Sonic nurse
Hun 19de plaat al, maar vervelen doet Sonic Youth nog lang niet. Op Sonic nurse komen Thurston Moore en co tot de essentie. Ze gooien veel ballast overboord en maakten hun meest melodieuze plaat totnogtoe.
6. Interpol: Antics
Compacte, strakke, catchy nummers uit New York die ons doen terugdenken aan het betere werk van Joy Division.
7. Luna: Rendezvous
Eén van die bands die het grote publiek ten onrechte links laat liggen. Amerikaanse kleinkunstrock zoals alleen Luna die kan brengen. Dromerig, majestueus en melodieus met meanderende gitaarloopjes. Rendezvous zou de zwanenzang worden van deze New Yorkers. Reden genoeg om meteen naar de platenboer te rennen en een Luna-product aan te schaffen.
8. The Dears: No cities left
Live breken ze nog geen potten, maar op No cities left tonen deze Canadezen dat ze toch wat in hun mars hebben. Lang geleden dat we nog een plaat hoorden die ons zo doet denken aan het betere werk van The Smiths. Maar The Dears bieden nog veel meer snoepjes voor de muzikale lekkerbekken.
9. Zita Swoon: A song about a girls
Belgiës meest creatieve en fijnbesnaarde band, staat te lezen in onze recensie van deze plaat. A song about a girls is veruit de beste plaat van Zita Swoon totnogtoe. Stef Kamil Carlens flirt met verschillende stijlen en talen en creëert zo een feeëriek muzikaal universum.
10. Timesbold: Eye eye
Will Oldham meets 16 Horsepower meets Songs: Ohia. Dat resulteert in sfeervolle, multi-instrumentale songs die je verstild achterlaten. Timesbold komt uit New York maar klinkt allesbehalve grootstadsachtig.
11. Natalie Merchant: The house carpenter's daughter
Een collectie van klassieke, bloedmooie songs gebracht met de engelenstem van 10.000 Maniacs-diva Natalie Merchant. Ga naast de kerstboom zitten, zet je hoofdtelefoon op en geniet.
12. AC Newman: A slow wonder
De frontman van The New Pornographers brengt ons 35 minuten poppy powerrock met pakkende, klinkende meezingers à la Spoon, The Libertines en The Shins.
13. Jim White: Drill a hole in that substrate and tell me what you see
Deze Amerikaanse loner is nog zo iemand die niet meteen op handen gedragen wordt door Jan Publiek. White is een scherpe observator die samenzweerderig vertelt wat hij vaststelt in de samenleving en dat overgiet met een overheerlijk sausje van alt.country, folk, soul en een vleugje jazz en blues. Diva Aimee Mann leent haar stem en Joe Henry zijn muzikale knowhow.
14. The Streets: A grand don't come for free
Mike Skinner overtreft met deze conceptplaat het international gelauwerde Original Pirate Material en slaagt erin ook de zieltjes te winnen van niet-fans van rap en hiphop.
15. Guided by Voices: Half smiles of the decomposed
Opnieuw een zwanenzang. En wat voor één. De koningen van de 3-minuten-rock zetten een punt achter hun carrière en alleen dat al is reden genoeg om Guided by Voices in dit lijstje op te nemen. Half smiles of the decomposed is geen meesterwerk, maar zelfs een gewone plaat van Robert Pollard en co steekt ver uit boven de middelmaat.
16. Manic Street Preachers: Liveblood
Deze Britten verblijdden ons twee maanden geleden met een plaat die bol staat van happy en catchy eightiespop. De Preachers weten perfect hoe een popsong in elkaar steekt. Het lijkt een simpel recept, maar weinigen doen het hen na. In deze barre wintertijden brengen de Manic Street Preachers de zon in huis. Luister naar The love of Richard Nixon of Emily en die ijspegel aan je neus smelt zo weg.
17. Sophia: People are like seasons
Na 10 jaar verveelt Sophia's emorock nog altijd niet. Niet alle nummers beklijven, maar wanneer Sheppard zijn gal spuwt, krijgen we een krop in de keel.
18. U2: How to dismantle an atomic bomb
Geen verrassingen op de nieuwste U2-plaat. Het album is echter af en toont het vakmanschap van deze Ieren. Bono en de zijnen beheersen hun genre tot in de puntjes en bewijzen nog maar eens waarom ze een supergroep worden genoemd.
19. Mark Lanegan: Bubblegum
Het gewezen opperhoofd van The Screaming Trees is al aan zijn vijfde soloplaat toe. Bubblegum brengt breekbare, ontklede songs die steunen op de openhaardstem van Lanegan. Af en toe wordt het gaspedaal ingedrukt, met de hulp van Queens of the Stone Age-voorman Josh Homme of PJ Harvey.
20. Nick Cave & The Bad Seeds: Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus
Onze favoriete Aussie toont opnieuw een staaltje van zijn kunnen. Deze dubbelaar haalt niet het niveau van No more shall we part , maar met een gospelkoor in de hand en apocalyptische teksten op papier zorgt Cave ook nu weer voor enkele onvergetelijke nummers.
GeertA
2004 was voor mij zo'n beetje het jaar van de "comeback". Heel veel bands brachten na lange tijd terug platen uit (American Music Club, Helmet, REM, U2,...) en na 36 jaar wachten liet Brian Wilson eindelijk Smile los op de wereld. Ook de comeback van de new wave ging verder (Franz Ferdinand, Dogs die in hot cars, The Killers,...) en in Engeland lijkt nu ook de Manchestersound aan een revival te beginnen (Kasabian). Geen geweldige revelaties uit Amerika dit jaar, wel bevestiging van gevestigde waarden (Wilco, Interpol, Sonic Youth,...). Voor de Belgische muziekscene was het zeker ook geen slecht jaar met fijne releases van Zita Swoon, Soulwax, Mauro, The Go Find, Novastar, Ozark Henry,... Here we go!
- Modest Mouse, Good news for people who love bad news
Ik heb vele kritieken gelezen waarin Modest Mouse verweten wordt een saai album te hebben gemaakt. Of een té commercieel album. Onzin! Good news... is gewoon de beste plaat die ze tot nu toe hebben gemaakt.- Blonde Redhead, Misery is a butterfly
Nog een band die z'n beste werk tot nu toe heeft afgeleverd. Zie mijn bespreking voor meer info.- Brian Wilson, Smile
Er 36 jaar over doen en dan niet in de top 10 geraken, het zou maar erg zijn. Hulde aan het popgenie Wilson en lyricist Van Dyke Parks!- Fennesz, Venice
Ik was al fan sinds Endless Summer en het is er niet op gebeterd. De warmste electronica die u dit jaar kon vinden kwam uit de laptop van Christan Fennesz.- Franz Ferdinand, Franz Ferdinand
Take me out was zonder enige twijfel de single van het jaar. Ook al haalt de rest van de plaat niet datzelfde niveau, toch blijft dit een top tien meer dan waard.- Wilco, A ghost is born
Toegegeven, deze plaat is niet zo gedurfd als Yankee Hotel Foxtrot, maar het is er één met ijzersterke nummers van begin tot einde.- American Music Club, Love songs for patriots
Een goeie plaat van één van 's werelds beste groepen is sowieso een top tien waard. Eitzel & C° kunnen het nog altijd en hopelijk moeten we weer niet zo lang wachten op de opvolger.- Zita Swoon, A song about a girls
Ik voel me als Belg moreel verplicht om ook een Belgische release in de top 10 te zetten. Mijn keus viel dit jaar op Zita Swoon. En op basis van hun schitterende plaat staan ze hier geheel terecht.- Interpol, Antics
Dankzij de hele sterke eerste helft van de plaat de nominatie waard.- Sonic Youth, Sonic Nurse
Ik zou mijn commentaar kunnen herhalen van bij AMC. OK, misschien niks vernieuwend op deze plaat, maar opnieuw een geslaagde vervolmaking in het Sonic Youth-zijn...Grootste ontgoocheling: Morrissey, You Are the quarry (de gouden stem is er nog, de teksten zijn zoals we gewoon zijn, maar wat een armtierige vehikels van songs om ze aan op te hangen...)