Onze leuze is niet voor niks "onafhankelijk" en dus stuurden we 2 doodgewone muziekliefhebbers, zoals u en ik, de wei in om voor ons de sfeer te gaan opsnuiven. Zoals te verwachten is de attention span van de jeugd van tegenwoordig een ietsie korter, maar laat dat de pret vooral niet drukken. Watskeburterde te Werchter anno 2005?
Deel 1: de dochter
Donderdagnamidddag, half 5. Niets liet blijken dat het 4 fantastische dagen zouden worden: ik kwam samen met mijn vader toe in de gietende regen. Het handvat van mijn tas schoot af zodra ik ze uit de koffer tilde (mama zei nog dat ik niet zo veel blikjes bier mocht meenemen). Ik mocht met papa de camping zoeken waar mijn vrienden hun tentjes hadden opgeslagen (3 kwartier stappen met een loodzware tas, nog steeds in de gietende regen). Maar toen ik goed en wel ‘gesettled' was en de eerste blikjes Jupiler opengemaakt werden om te toasten op de allereerste Werchterdag, hield het op met regenen en klaarde de hemel stilletjes aan uit.
Het was voor mij een behoorlijke schok om de wei van Werchter groen (!) te zien. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt! Eens bekomen van de schok hoorde ik in de verte Crystal van New Order beginnen. Geen slecht begin van ‘mijn' Werchter, integendeel. Ideaal om rustig op gang te komen. Na New Order was het een twijfelgeval of we nu naar ‘die van Moloko' of naar Ozark Henry zouden kijken. Het werd Ozark. Moloko heeft me vorig jaar diep ontgoocheld (ondanks hun meesterlijke optreden 2 jaar geleden) en van Solo Roisin kende ik slechts 1 nummer. Ozark Henry was bijzonder goed. Hij ging volledig op in zijn muziek, net als zijn achtergrondzangeresje, die het overigens fantastisch deed. Alleen jammer van de kleine storing tijdens het eerste nummer.
Kraftwerk was een ideaal moment om op een aantal vuilniszakken voor de Marquee te chillen voor het echte werk (genaamd The Chemical Brothers) zou beginnen. Ondertussen met een half oog kijkend naar het pornofilmpje van Snoop Dogg. Kraftwerk borg de pc's op onder luid applaus en wij vertrokken richting Main Stage om de Chemical Brothers te zien, te horen, te voelen. Het begon jammer genoeg wéér te regenen. We waren kletsnat en uiteindelijk hielden we het niet langer vol. Ik had geen zin om de volgende dag al terug naar huis te moeten wegens een longontsteking. We vertrokken, samen met nog een heleboel andere festivalgangers die blijkbaar dezelfde mening deelden, naar onze tent. Onderweg schreeuwde iedereen luid mee met ‘Hey Boys Hey Girls' en ergens wou ik dat ik nog op de weide stond. Maar toen voelde ik weer mijn kletsnatte truitje, schoenen, jeans en prijsde ik mezelf gelukkig dat ik bijna in mijn tentje lag.
Over dag 2, 3 en 4 valt niet veel meer te vertellen. Het was als een herhaling van dag 1: dolle pret!
Vrijdagmorgen konden we, goed en wel uitgerust, onze kleren een beetje te drogen hangen op de prikkeldraad en door de modder ploeteren om naar de wc te gaan en om ons te gaan douchen.
Lekker ontbeten en geluncht en dan richting wei vertrokken. We waren net op tijd om nog een aantal nummers mee te pikken van Within Temptation maar ze stelden me toch weer wat teleur. Ok, Sharon den Adel kan prachtig zingen maar de liedjes lijken iets te veel op elkaar om goed te zijn. Niet echt mijn genre die gothic rock.
Garbage daarentegen liet ons helemaal uit ons dak gaan. Luidop meegezongen met de oude hits en bewonderend naar het achterwerk van Shirley Manson gestaard: mijn dag kon niet meer stuk. Velvet Revolver was een grote fiasco. Ze kregen het maar niet voor mekaar om de wei mee te krijgen en na 5 minuten hadden ze zeker al 100 keer motherkuckin' gezegd. *beu* Ik wou dat ik naar Monza was gaan kijken want dat was volgens mijn ouders wel dik in orde. Na Velvet Revolver gingen al mijn vriendjes uit de bol op Green Day, maar mij spraken ze toch niet zo aan. Te perfect, te Amerikaans, te puberachtig, … en het kwam me lichtelijk aan de strot uit dat de zanger maar bleef vragen “say heeeeey! Say hoooooow!”. 2 uur was net iets teveel van het goede. Eerst iets halen om te eten en te drinken en dan waren we klaar voor Faithless. We stonden ergens vooraan op de tiende rij en het was fantastisch! ‘We come one' (daar leek het toch op, ik had nauwelijks ruimte om te ademen), moe en voldaan zochten we ons tentje terug op.
Zaterdag was de eerste, en ook enige keer dat ik me ben gaan douchen. Het warme water voelde hemels aan na twee nachten in een stinkende tent die krioelde van de insecten. Vroeg vertrokken voor Pennywise. Maar niets bijzonder gezien of gehoord. Alhoewel Brohym weer een fantastische werking had op het publiek (zelfs zo vroeg op de dag). Volgens mij waren ze zelfs tot in de Marquee aan het ohoohoooo'en.
Daan had jammer genoeg niet het effect dat ik had gehoopt. Het was veel te klaar en het leek ook wel een beetje of hij tegen zijn zin op het podium stond….of was dat enkel een indruk? Admiral Freebee daarentegen was weer (volgens een aantal goeie bronnen) fantastisch. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat Herman ze volgend jaar nog eens uitnodigt. Dan is een er een beetje geknoeid geweest met het schema en de eerst volgende groep die we zagen was Millionaire. Wat een power! Maar soms kon je moeilijk zeggen wanneer een liedje gedaan was en wanneer het volgende begon… Nog een aantal nummers gezien van Audioslave maar ze hebben geen blijvende indruk gegeven (ik ben hun optreden weeral vergeten) dus zal het wel niet al te bijzonder geweest zijn. Nine Inch Nails was super! Daar heb ik niet meer over te vertellen. En dan Rammstein. Show. En ik ben er nog steeds niet uit of ze zichzelf nu in het belachelijke willen trekken of ze echt aux serieux zijn. Maar ik heb me laten meevoeren door de uitzinnige massa en de bekende nummers meegebruld.
Terug in de tent kon ik de slaap maar niet vatten omdat een groepje Hollanders naast ons een plotse chiro-aanval kregen en met zijn allen rond een kampvuurtje begonnen te zingen, begeleid door een akoestische gitaar. Zelfs de oordopjes hielden de valse klanken niet tegen. Tegen een uur of zes sloeg de vermoeidheid zelfs bij hen toen en kon ik rustig slapen.
Zondagmorgen weer vroeg uit de veren omdat de vrouwelijke rest van de bende Tom Helsen wou zien. Maar we waren nog ruim op tijd om Flogging Molly te zien. Niet slecht, integendeel, fijne muziek om zondagmorgen rustig mee wakker te worden. Net als Tom Helsen trouwens, alhoewel die muziek eerder was om terug op in slaap te vallen ipv wakker te worden. Kane kon ons geen van allen bekoren en van pure vermoeidheid zijn we terug naar de camping gegaan om te lunchen en een middagdutje te doen. Wel op tijd terug richting wei vertrokken om nog een deeltje Soulwax mee te pikken. Maar voor de rest van de dag hebben we rustig op ons gat vanachter op de wei gezeten, dichtbij de drankstand. ;) Vandaar hebben we de Queens gehoord en af en toe gezien, maar zo super waren ze niet. Ze hebben me al twee keer teleurgesteld. Ze hebben aan aantal fantastische nummers maar op de een of andere manier weten ze het steeds opnieuw te verpesten. De Foo Fighters maakten het dan weer helemaal goed. Pure passie gemixt met een aantal beresterke liedjes. Afsluiter R.E.M. was al even fantastisch. Zesde keer op Werchter, maar ze mogen voor mijn part zeker nog een zevende keer afsluiten hoor. Het vuurwerk heb ik nog vanuit de verte gezien en het stelde me ergens droevig: Werchter was gedaan en het zal nog een jaar duren vooraleer het terug zal komen. Maar ik leef in de hoop dat volgend jaar even geweldig zal worden als dit jaar. Herman heeft een hele taak voor de boeg…
Deel 2: de vader
Wat bezielt een prille veertiger om het eerste weekend van juli temidden van 70.000 andere, veel jongere mensen te gaan vertoeven op een Brabantse wei?
Heeft ie last van het Peter Pan syndroom en wil hij er enigszins krampachtig blijven “bijhoren”, of “houdt hij echt van veel muziekjes” (dixit Raymond vh Groenewoud)?
Gok maar op het laatste !
Voor de 26 ste keer op rij trok ondergetekende Wechterwaarts voor wat alweer een fijn muzikaal weekend zou worden.
Een impressie dus.
Eerste vaststelling, Werchter is een duur festival. Wie 4 dagen op de wei vertoeft en zelfs matig is met spijs en drank moet algauw +/- 250 euro ophoesten. Een hele hap uit het budget van een “jongere”. Natuurlijk kan je daar een heel jaar voor sparen, maar toch. In vergelijking met de meeste buitenlandse festivals (zie bv Carling Weekend en Glastonbury) blijft Werchter echt wel het minst dure festival. De affiche oogt heel mooi, maar is ook een beetje bedrieglijk. Er treden voor dit bedrag inderdaad meer dan 60 acts aan op de podia, maar je kan ze nooit allemaal zien, laat staan horen want door de vele overlappingen moet je soms “hartverscheurende” keuzes maken om een willekeurige groep op de main stage dan wel in de marquee te gaan zien. Dat brengt het aanbod al met 50% naar beneden.
De affiche zelf dan, ongeveer de helft van de groepen stond al op vorige edities of is te zien op een ander “kleiner” festival in je buurt, gaande van de Lokerse Feesten over de Gentse Feesten tot Marktrock en Rock Ternat om er maar een paar te “namedroppen”.
Voelen wij ons dan bekocht ? Welneen jong, integendeel zelfs. Elk jaar ontdekt ondergetekende weer een aantal verrassende “nieuwe” dingen. En hebben wij waar voor ons geld gekregen?
Reken maar van Yes, dames en heren.
Opvallend aan deze affiche, de overdaad aan groepen van eigen bodem, en de vaststelling dat een heleboel van hen zonder schaamrood op de wangen mag concurreren met de buitenlandse acts op de affiche. Het gaat dus toch de goede richting uit met de muziek in ons land, of heb ik het verkeerd voor? Mijn aanvoelen is dat er in dit land nooit zo'n goeie muziek zou worden gemaakt zonder de hulp van Herman Schueremans. Hoeveel mensen hebben immers niet naar een instrument gegrepen nadat zij jaren terug op de wei genoten van één of ander geslaagd optreden? Ik wil Herman, Chokri en alle anderen langs deze weg graag bedanken voor het mee helpen vormen van mijn muzikale smaak, de afgelopen kwarteeuw!
Ook opvallend, er zijn geen “nieuwe” grote groepen meer zoals een aantal jaren geleden, de echte topacts op deze affiche zijn de nieuwste “hypes” (Rammstein) en de oude rotten in het vak (REM). Versta onder ouwe rotten groepen die in hun geschiedenis de tijd nog kregen om te groeien, genre 3 cd's en dan een goeie live cd nav een grote toernee om een creatieve rustpauze in te lassen, lees: periode van creatieve armoede te overbruggen. Voor de platenmaatschappij is een artiest nog meer dan vroeger een product dat zo snel mogelijk moet renderen vandaar ook een aantal “one hit wonders” op deze affiche.
Wordt er nog echt live gespeeld? Die vraag stel ik mij ook dikwijls en ik vermoed dat de meeste bands toch wel gebruik maken van “aanvullende” tapes, een gevaarlijke ontwikkeling want op die manier betaal je binnenkort een hoop geld om naar een veredelde play backshow te gaan kijken en dat was toch niet de oorspronkelijke bedoeling van de organisatoren van het “Woodland festival” dacht ik, maar aan de muzikale (r)evolutie kan je nu eenmaal niet tornen.
Het handige Humo programma boekje of het Stubru neklint helpen intussen bij het echt samenstellen van mijn eigen affiche met een mooi kruisje naast de dingen die ik “echt” wil zien. Ik hanteer daarbij de stelling dat een groep mij de eerste paar nummers moet raken of ik bol het af naar het andere podium!
Welke artiesten moet je nu mi. absoluut gaan zien in je buurt! Lees en oordeel zelf:
Op donderdag 30/06 dus om 16h postgevat voor de Main om de aftrap te zien geven door The Bravery, een singlegroepje dat meteen een plaats verdient op het hoofdpodium! En indeed, na dik 3 nummers al weg naar de Marquee wegens teveel van hetzelfde, drammerige rock en clichés op een hoopje. Neen dan maar Saul Williams en zwarte medemens die rapgewijs de wereld wil verbeteren. Een rapper die het eens niet heeft over zijn “dicksize” en zijn "homies" en zijn “bitches”, maar wild om zich heen trapt en in zijn rhymes de nog steeds geldende achteruitstelling van zwart Amerika aanklaagt. Een terechte aanklacht in sonetten van Shakespaere en een eerste hoogtepunt, zo vroeg tijdens het festival!
New Order, even leuke electropop annex discoriedels als 20 jaar terug, maar hun grasduinen in de archieven van Joy Division getuigt van net iets teveel lijkenpikkerij om goed te wezen (volgend jaar herkansing in the Marquee?).
The Thievery Corporation, een prettig gestoord bont colletief zonder muzikale lijn, brengt salsa en rumba en reggae en rap, alles met de nodige ironie overgoten maar nooit vervelend en als ze bovendien ook nog een duo dat verdacht veel op de jongens van Milli Vanilli van weleer (remember the Eighties, gasten) lijkt op het podium en vooral tussen het publiek hun ding laten doen kan het optreden niet meer stuk.
Ozark op het hoofdpodium weegt mijns inziens wat te licht. Zijn sfeervolle muziekjes komen veel beter tot hun recht in de donkere marquee (zo was zijn optreden in de Ab eerder dit jaar van het beklijvende soort) terwijl nu, in volle daglicht? Gewogen en toch te licht bevonden, sorry Henry!
Roisin Murphy moest heel wat goedmaken na haar debacle van vorig jaar met Moloko (de pc's lieten het toen afweten). Ze slaagde daar wonderwel in en plukte alleen uit haar recent verschenen soloalbum. Puik als je de tent kan laten ontploffen zonder te teren op je meezingers van Moloko al zal het kontschudden en schaamwrijven met een bos bloemen er ook wel voor iets tussen zitten.
Snoop Dogg is een kloothommel! Da's geen rap maar cinema! Als je de aandacht van het publiek moet trekken met soft porno op het scherm, ga dan werken voor Canal + en blijf weg van een “muziekfestival”. Doorspoelen!!!!
En dan breekt de hel los! Zeiknat en tot de enkels in de modder heeft het geen zin om nog te wachten op de heren van Kraftwerk (stond nochtans mooi aangekruist). Mogen ze aub volgend jaar terugkomen??
The Chemical Brothers al eens teveel gezien en Gabriel Rios op Pinkpop niet echt weten overtuigen. Ik geef er de brui aan voor vandaag.
Vrijdag weer present en vooral gelaarsd en iets minder gespoord op de afpraak met Jimmy Eat World, weeral zo'n zelfvoldaan MTV groepje dat enkel de eerste 10 rijen weet te bekoren.
The Dresden Dolls ! ( uitroepteken !) Gaat dat zien, gaat dat zien ! Naar analogie met The White Stripes een duo bestaande uit een meneer en een madamme, maar daar houdt het dan ook op. Een mix van cabaret en smartlapperij, even waande mij ik in het decadente Berlijn van de jaren twintig van de vorige eeuw. Wilkommen bienvenue welcome!!! Een meesterlijke versie van War Pigs van Black Sabbath en “speciaal “ voor het Belgische publiek een goeie Port D' Amsterdam van Brel. Groots in zijn eenvoud.
Garbage dan maar. Niet in het minst voor Butch Vig en co die toch wel het Anthem van de jaren negenig producte (Nevermind van Nirvana), maar ook voor de roodharige Sheryl Manson, een rechttoe rechtaan rockmadam met ballen. Een bloemlezing uit oud en nieuw werk waarbij toch opvalt dat het oude werk net dat ietsje sterker is. Als ze bovendien met haar kont naar het publiek gaat staan en die laat bewonderen ("Who haven't I shown my ass yet?"), is het hek helemaal van de dam. Niet zo sterk als in Vorst een paar jaar terug maar klasse!
Monza met in de frontlinie ene heer Meuris zorgt voor een ongelooflijk sterk optreden. Alles aan dit optreden klopte! Ik heb de man al meerdere keren live meegemaakt en telkens weer slaagt hij erin alles te geven. En dit keer nog net dat ietsje meer. Een waarlijk fantastische passage op Werchter. Dank U Stijn en co. Als je d'r bovendien in slaagt de mensen in je tent te lokken ( “Wie speelt er op de Main? Velvet Revolver, da's niks jong!!", in sappig Limburgs) tijdens een optreden van Slash en ze daar kan houden (“Nu nog iemand zin om naar Velvet Revolver te gaan kijken?“, in even sappig Limburgs), dan ben je vree goed bezig . En dat enkel met Panamarenko en Ik hou van U uit de Noordkaap periode op de setlist!!
Velvet Revolver nog een stukje meegepikt, enkel omdat ik Guns 'n' Roses ten tijde van Paradise city zo'n aardig groepje vond. Een complete afgang dus. Platvloerse FM rock met als doelpubliek de blanke 14 jarige Amerikaan! Afvoeren en snel!
Afgezakt naar de Marquee om samen met een aantal Radio 1 luisteraars te genieten van Jamie Cullum, een redelijk talentvol pianist en crooner die menig vrouwenslipje vochtig krijgt met zijn spel. Nooit gedacht dat ik nog eens Cole Porter ging te horen krijgen op de wei. Een verdienstelijk optreden, daar heb ik niet van terug. Een braaf en tamelijk mak publiek afgezien van de klaarkomende dames op de eerste rij. Een rustig voorkabbelend, aangenaam in het oor liggend jazzy pianospel annex stemgeluid is niet echt voldoende om het jonge grut in beweging te krijgen, ik geef hem het voordeel van de twijfel. Is best leuk ter verbreding van het programma maar JC hoort toch meer thuis in het rode pluche van het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel dan op één of andere wei.
Geef mij dan maar Costello, die behoort ook al lang niet meer tot de publiekstrekkers tijdens Werchter ( 't is ooit anders geweest, medio jaren '80 stond hij er nog als top of the bill). In een volgelopen Marquee presteerde hij het om met een uiterst gebalde, snedige set met een fraaie greep uit zijn oeuvre het dak er af te blazen! Klasse. Als je zoals Costello bovendien kan rekenen op de steun van Steve Nieve, toetsenman van het eerste uur, dan kan er niks mislopen. En er liep ook niks fout. Een paar rappe met als afwisseling een trage, een paar klassiekers als Accidents will happen, Chelsea, die massaal door het publiek worden meegebruld, en afsluiten in een driedubbele bisronde met oa I want you. Voor mij het echte hoogtepunt van deze editie. Ik had immers niet verwacht hem in zo'n grote doen terug te zien.
Na Costello kan het alleen maar bergaf gaan en dat doet het ook. Oké Faithless heeft een paar onvergetelijk dansbare hits in huis maar als je ze nu al 3 keer op rij hetzelfde ziet en hoort doen dan vergaat je even de lust tot meedoen, “to go with the flow”.
Halfweg al en het lijkt of er pas zijn!
Zaterdag dus en Therapy nog een flard meegepikt bij aankomst, duidelijk even een heel fris bandje geweest en nu onherroepelijk op retour. Van Pennywise al eens ongeloofloos genoten op Pukkelpop een paar jaar terug en zie, er gebeurt niks nieuws op het podium, zelfde strakke punkattitude met dezelfde drie akkoordenschema's in de achterzak maar het werkt. Er worden wat verwijten naar de hoofden van de “fuckin' cops” geslingerd, maar oom agent zorgt er intussen wel voor dat het hele Werchtergebeuren zonder noemenswaardige incidenten annex monsterfiles verloopt. Laten we dat onder de noemer Imagebuilding classeren. Wie een door het publiek willekeurig gekozen nummer van The Ramones op een overtuigende wijze kan overbrengen zo vroeg op de middag kan niet veel meer verkeerd doen! Wederom klasse dus!
Omdat de programmatie wat overhoop wordt gegooid ga ik even Daan meepikken op de Main, ondanks 's mans verdiensten toch ook een beetje te licht voor het hoofdpodium in de namiddag, herkansing volgend jaar bij valavond in de tent.
En waarlijk, de Vlaamse Neil Young meets Tom Petty bestaat en heet The Talent, Admiral Freebee dus. Een juiste greep uit de eerste en tweede cd. Bij een vorige doortocht kwam ie nog met de fiets het podium opgereden, dat had ie nu niet meer nodig, de limo stond wel backstage geparkeerd zeker? Een begeesterende set, en de enige artiest die ook het publiek buiten de Marquee kwam groeten. Een echte onvervalste stadionrockshow voor een publiek van 7 tot 77 jaar. Grote klasse! Herman, zet hem volgend jaar aub 's avonds op het hoofdpodium en hij speelt de wei plat, getuige de ongelooflijke drukte op en rond de Marquee tijdens zijn set. Nog even de lichte neiging tot demagogie afleren en hij is klaar voor het buitenland!
Na een formitastische show van Admiral Freebee naar de Main voor de lulletjes rozewater van The Game. Een soort gansta rapper die even dacht dat hij in downtown Werchter de boodschap kwam prediken. Gelukkig zijn de festivalgangers niet bereid te reageren op 's mans lauwe rhymes en na een dik halfuur geeft hij er zelf de brui aan. Doorspoelen net als Snoop twee dagen eerder. Belegen Rap en Werchter blijken geen goeie combinatie. In tegenstelling tot 'T Hof Van Commerce. Met een wildcard op de affiche geraakt en terecht! Met een scooter en een pothelmpje het podium optuffen en onmiddellijk de wei uit hun hand laten eten, je moet het “mor doene” . Prachtige set die slechts heel even naar verveling neigt maar daar weet MC Flip met al zijn ervaring als geen ander raad mee.
Bloc Party brengt een heerlijke Eighties pastiche, ga ze vooral zien in de Hallen van Schaarbeek later op het jaar en hopelijk zijn ze volgend jaar nog sterker en krijgen ze een plaatsje op het hoofdpodium (dat wordt daar drummen volgend jaar).
Op papier zag Audioslave er een groepje uit om reikhalzend naar uit te kijken. Geen van de vewachtingen werd ingelost. 2 goeie eigen nummers afgewisseld met het beste uit Rage against the machine en Soundgarden waarbij vooral het gebrek aan stielkennis opviel. Te vlug weer groot geworden? Zack kom terug, alles is vergeten en vergeven. Of ging het om louter poen pakken en teren op het succes van weleer?
Bij Millionaire ben ik midden in de set gevallen en dat was geen goed idee. Oké, ze deden meer dan hun best maar hun nieuwe nummers (net iets teveel distortion) ken ik nog niet genoeg om ze naar behoren te smaken. Ik geef ze het voordeel van de twijfel en wil ze zien herkansen op een kleiner festival in de buurt.
Nine Inch Nails, met de duivel zelf in de figuur van Trent Raznor in een glansrol. Sterke set .Heel gedreven en het publiek bespelend als stonden ze in je achteruin. Klasse alweer, alleen jammer van de beeldenmix op de schermen, een beeldenmixer op speed was niet zo'n goed idee!
Rammstein, “is dit een grap of om te huilen” zong Van Veen veel jaren geleden. Als grap is dit behoorlijk geslaagd, een combinatie van rock en theater maar daar blijft het ook bij. Wat niet belet dat het jonge grut totaal uit zijn dak gaat. Ik begrijp het niet en daar ben ik heel blij om. Bovendien krijg ik de kriebels als ik de platte demagogie moet ondergaan en ik iedereen met opgeheven arm de teksten hoor meebrullen (Wollt Ihr den totalen Krieg ?) en ik kan niet nalaten de link te leggen met wat hun nonkel Dolf 60 jaar gelden ook deed op zijn partijdagen (maar dat zal wel aan mij liggen).
Nog even naar de Marquee om de opvolger van Suede te zien, heel even beroemd als erfgenamen van Roxy Music vond ik ze toen, maar nu veel te licht bevonden om uberhaupt (da's nog de Rammsteininvloed) al op een podium te staan .
Still 1 to go!
Op Zondag wat langer getafeld en dus net op tijd om Arsenal te gaan zien en daar ben ik heel blij om. Op zondagnamiddag is het festivalpubliek al een beetje moe en dan gaan die lazy laidback nummers er in als zoete koek. Een meer dan geslaagde passage dus. Keane is de poor man's Coldplay volgens mij en ik zie mijn vooroordelen jammer genoeg bevestigd worden. Nog te klein om al van een sterrenstatus te genieten al doen ze er alles aan om als workin' class jongens over te komen tot op het genante af of was dat pose?
Sarah Bettens wou ik nog eens terugzien. Dat was al geleden van met K's Choice in Vorst een paar jaar geleden. Ergens heeft ze wel iets (de "groen michel"-stem, placht ik dat te benoemen) maar ze had het duidelijk thuisgelaten. Kampvuurmuziekjes voor de meisjes van de Chiro, al beledig ik daarmee misschien de meisjes van de Chiro en niet zozeer Sarah. Ze moest het vooral hebben van oud werk en het klonk niet. Enkel toen haar broer even mee kwam spelen zag je de kwaliteit met sprongen omhooggaan. Een tip voor Sarah om opnieuw met K's Choice te beginnen misschien?
Soulwax daarentegen presteerde het om op een zondagnamiddag nota bene de wei overeind te krijgen en de mensen te laten dansen. Een strakke show waarin ze behoorlijk van jetje gaven. Een hele grote band, vind ik, met internationale uitstraling.
Net als bij de vorige edities ben ik licht ontgoocheld na het optreden van QOTSA, op papier zag het weer verrukkelijk uit maar ze verkloten het toch telkens weer. Live klinken ze niet echt goed en het lijkt steeds weer op het zo snel mogelijk afhaspelen van hun intussen toch wel indrukwekkende repertoire. Jammer.
Over naar Zita Swoon dus en weeral onder de indruk van hun kunnen. Prachtige versies van hun nieuwe en oude nummers in een sfeervol verlichte marquee tot de nok gevuld. Herman, geef ze aub een abonnement om dit elk jaar te komen doen.
Over the Foo Fighters kan ik kort zijn. Great! Ik had ze een paar jaar geleden al eens zien kopje onder gaan op Pukkelpop maar wat ze hier lieten zien tart elke verbeelding. Als je het optreden kan beginnen met een aantal van je beste singles en zelfs bij je rustige nummers van je laatste cd de wei uit je hand kan laten eten dan ken je d'r wat van. Ik stond er zelf verstomd van wat voor een sterke nummers ze op hun setlist staan hebben. Wil ze graag volgend jaar op zaterdag zien afsluiten, dat kunnen ze met veel gemak aan .
Als laatste van het weekend de zesde doortocht van Rem meegemaakt, en wat voor een. Een uitgelezen greep uit hun werk, klasbakken! En Michael Stipe die in heel grote vorm was en zowaar met het publiek begon te dollen (een paar jaar geleden wist hij amper waar hij zich bevond, “Where the fuck am I?", liet hij zich toen ontvallen tijden de set). Nu kende hij zelfs de affiche van hun eerste doortocht uit het hoofd (moet ergens in 1985 of 1986 geweest zijn). En ja, ook hij droeg een nummer op aan de peetvaders The Ramones. Ik had er eerst wat twijfels over, na 5 keer dacht ik dat ik ze echt wel gezien had maar ik was met verstomming geslagen. Wil iemand mij wakker maken aub, want ik droom weg bij zoveel schoonheid?
Een lichtjes teleurstellend vuurwerk en dan inpakken en wegwezen “nor uzze”.
Bij het herlezen merk ik nu dat eigenlijk toch de Marquee vooral mijn habitat is geworden, want daar vallen nog nieuwe dingen te ontdekken. Op de Main wordt mi. iets teveel op veilig gespeeld met hitgroepjes in de namiddag en de onvermijdelijke “grote” namen 's avonds, maar Rem maakt veel zoniet alles goed!
Ik heb bewust zo weing mogelijk nummers uit de setlist opgenomen om de leesbaarheid toch een beetje te verhogen, ik verwijs hiervoor graag naar andere sites waar integrale setlists terug te vinden zijn (oa. go for music en de werchtersite zelf).
De klank en het beeld op de schermen waren van een verbazingwekkende goeie kwaliteit. Proficiat aan al die mensen die er 4 dagen voor zorgen dat ik in min of meer optimale omstandigheden de festiviteiten kon volgen. Het bier had de juiste temperatuur en de barmannen van dienst (volleybal Booischot) waren in topvorm! Tot slot nog eens bedankt aan de hele Werchterequipe voor een uiterst geslaagd begin van de zomer en laat de organisatie “Amusez Vous“ (gratis museumbezoek met je Werchterpolsbandje) alleen maar groter worden!!!
Ook een woord van dank aan Lut voor het gezelschap de voorbije kwarteeuw op de wei!
Keep on Rockin' in the free world!!!
See you all next year !