Deel 1 - (The Ayatollah of Love)
Neen, 2006 was op muzikaal vlak geen hoogvlieger. Was 2005 de Premier League of de Primera División, leek 2006 eerder op de Belgische competitie, met een handvol uitschieters, maar vooral een grote poel van middelmatigheid. Voor het eerst sinds jaren was het schrapen om 10 platen te vinden die boven die middelmaat uitstegen. Nog opmerkelijker was het dat er geen enkel album was dat zich opwierp als dé plaat van het jaar. Het overzicht hieronder is dan ook een lijst met 10 albums die in 2006 in het oog sprongen, maar waarbij de eerste niet noodzakelijk beter is dan de laatste in de rij.
Band of Horses, Everything all the time
Misschien is dit toch de plaat die net dat tikkeltje meer biedt dan de rest in dit lijstje. Deze band uit Seattle wordt vooral vergeleken met My Morning Jacket, maar fietst Jim James en co puur op kwaliteit uit de wielen. Dat gebeurt met gracieuze, epische nummers die aanvoelen als glühwein in de winter of een Daikin in de zomer (u mag kiezen). “De songs zijn de ene keer psychedelisch en broeierig, een andere keer ingetogen en melodramatisch. Elk nummer munt echter uit door melodieuze kracht en weergalmt door de luidsprekers als een koor in een kerk”, schreef luister.info deze zomer. En wie zijn wij om dit tegen te spreken?
Tv on the Radio, Return to Cookie Mountain
David Bowie belde deze New Yorkers zelf op met de vraag of hij mocht meewerken aan hun nieuwste plaat. Als kwaliteitslabel kan dat wel tellen. En we kunnen Bowie alleen maar gelijk geven. Dit is de meest excentrieke en originele plaat van het jaar. De band – een mix van blank en zwart – mengt stijlen dat het een lieve lust is. Tot onze grote verbazing levert de coctail van rock, electronica, drum&bass, hiphop, soul en nog veel meer heel wat lekkers voor het oor op. De speciale zanglijnen zijn de kers op de taart. Een naam om te onthouden, en één waarmee je bij vrienden-kenners mee kunt uitpakken. Vertel het niet verder!
Joan as a Police Woman, Real life
Een oerlelijke groepsnaam, maar wat een plaat! Joan Wasser legt op deze plaat haar ziel bloot en doet dat zo stijl- en sfeervol dat ze meteen naast Antony & the Johnsons en Rufus Wainwright – bij wie ze tot voor kort in de schaduw werkte – komt te staan. De slome, intieme songs doen ons denken aan Joni Mitchell en hebben na enkele luisterbeurten een verslavend effect. Zeg niet dat we u niet hebben gewaarschuwd.
Phoenix, It's never been like that
Verrassing van het jaar is misschien wel Phoenix. De tweede plaat van deze vier Parisiens – Alphabetical – klonk niet slecht, maar brak zeker geen potten. Dat is deze keer wel het geval. It's never been like that zal geen originaliteitsprijs winnen, maar staat bol van pretentieloze gitaarpop en -rock en bezorgt ons de nodige joie de vivre om de hustle and bustle van elke dag te kunnen doorkomen.
Thom Yorke, The Eraser
In afwachting van het volgende album van Radiohead knutselde Thom Yorke thuis met de computer een soloplaat in elkaar. Het werd deels een vervolgverhaal op de experimenten op Kid A, deels de muzikale expressie van een getormenteerde, briljante, muzikale geest. Het geheel is niet makkelijk verteerbaar, maar getuigt wel van de zeldzame klasse van deze man uit Oxford. Te klasseren onder de rubriek “knutselen op eenzame hoogte”.
Us3, Schizophonic
De song Cantaloop maakte hen wereldbekend, maar sindsdien verdwenen deze samplegoochelaars wat uit beeld. Voor hun vijfde plaat nam Us3 twee New Yorkse rappers in de arm. Een uitstekende zet. Schizophonic levert een pittige crossovercoctail op van hiphop, rap en jazz, met aanstekelijke nummers en taalacrobatische teksten.
The Knife, Silent shout
Olof en Karin Dreijer Andersson zorgen met Silent shout niet alleen voor de beste technoplaat van het jaar. Het is ook veruit het meest intrigerende en bizarre album van 2006. De Zweden combineren op hun tweede plaat ijzige klanken met mysterieuze geluiden en kinderlijke zangpartijen. Je waart rond in een muzikaal sprookjesbos waar elfen eerder lijken op trollen en feeën uiteindelijk heksen blijken te zijn. Betoverend, maar bangelijk tegelijkertijd. De perfecte Halloweenplaat.
The Veils, Nux Vomica
Bevestigen na een alom bejubelde debuutplaat (in dit geval The runaway found) is al even moeilijk als de vinger op de knip houden voor prins Laurent. De 22-jarige Nieuw-Zeelandse Brit Finn Andrews zette zijn hele band op straat en slaagde erin om het bravourestukje over te doen. Meer zelfs, met zijn schuurpapieren stem en gekwelde ziel weet Andrews nog beklijvender songs te schrijven en voor nog meer hartverscheurende momenten te zorgen. Is de nieuwe Nick Cave opgestaan?
Isobel Campbell & Mark Lanegan, Ballad of the broken seas
De brommige troubadour en treurwilg Mark Lanegan staat al meer dan een decennium op onze lijst met muzikale lievelingen. Ook nu weer stelt hij ons niet teleur. De paringsdans met de Schotse muze Isobel Campbell levert een mand vol breekbare, tijdloze nummers op die meer warmte uitstralen dan de gloed van een haardvuur.
Charlotte Gainsbourg, 5:55
Twee Franse platen bij de beste tien: het is ongeëvenaard. Maar wat doe je wanneer een bevallige Française je allerlei lekkers in het oor komt fluisteren? Charlotte is duidelijk de dochter van. Ze heeft het talent in de genen zitten en gebruikt het om haar eigen ding te doen. 5:55 bevat 11 dromerige miniatuurtjes die Gainsbourg schilderde met een rijk klankenpalet en die pas na intens luisteren helemaal hun geheimen prijsgeven. Dit is eigentijds, maar tegelijkertijd tijdloos.
Haalden de lijst net niet: Yo La Tengo (I am not afraid of you and I will beat your ass), Razorlight (Razorlight) en Yonderboi (Splendid Isolation, voor mij één van de beste platen van 2006, maar schijnt van eind 2005 te zijn).
Stelden ons teleur: enerzijds de Scissor Sisters (Ta-Dah) en Motorpsycho (Black hole/blank canvas) wegens platen om van bij te huilen en anderzijds Kasabian (Empire) en Brakes (The beatific visions) omdat ze hun knaldebuut lang niet konden bevestigen.
De geeuw van het jaar gaat naar Placebo (Meds) en The Killers (Sam's town) wegens slaapverwekkend.
Single van het jaar: Were you thinking of me? (Yonderboi) en Steady as she goes (The Raconteurs).
Concert van het jaar: dEUS op Werchter (weergaloos, beste Belgische optreden ooit) en Radiohead op Pukkelpop (Thom Yorke en co hebben verrekijker nodig om hun eerste achtervolgers te spotten).
Titelsong van het jaar: The rise and fall of the letter P (Lambchop)
Deel 2 - GeertA
Ik sluit me aan bij de mening van de sowieso al erudiete, genuanceerde en visionaire Ayatollah of Love (we hebben nog geen nieuwjaarsgechenkjes uitgewisseld, ziet u) die stelt dat 2006 geen hoogvlieger was. Veel fijne momenten, dat wel, maar geen overrompelende blitzkrieg bops. Het heeft ons er echter niet van weerhouden om 10 plaatjes te selecteren waar u in 2006 niet zonder kon.
Destroyer, Destroyer's Rubies
Het werd me dit jaar duidelijk dat mijn grootste aantrekkingspool in The New Pornographers toch wel de heer Dan Bejar is. "David Bowie voor mensen die niet van Bowie houden.", las ik ergens. Enfin, de meest geniale popplaat dit jaar kwam alweer uit Canada en een kleine schande dat ik hier nooit een recensie voor heb neergepend.
Early Day Miners, Offshore
Waar ik hen vorig jaar nog met enige reserve als "vreemde eend in de bijt" opnam, is er deze keer geen twijfel mogelijk. Offshore is een orkaan van een plaat.
Cat Power, The Greatest
Ze kreeg dit jaar hier en daar kritiek te verwerken met de meer "mainstream" sound, maar Chan Mashall bewees first and foremost een begenadigd songschrijfster te zijn. Ik vind het vooral een heel warme plaat.
The Decemberists, The Crane Wife
Op The Crane Wife bewijzen The Decemberists van meerdere markten thuis te zijn en hopelijk breken ze met deze plaat ook definitief door in Europa.
Morrissey, Ringleader of the tormentors
Ik weet het, u bekijkt me allemaal met opgetrokken wenkbrauw. Over Mozzer hoeft u me echter niks meer te leren en de tijd zal me gelijk geven. Dankzij de rijke productie van Tony Visconti heeft The last of the famous international playboys eindelijk nog eens een zwierig album gemaakt.
The Knife, Silent Shout
Of hoe een commercial toch een invloed kan hebben. Via Sony van de Heartbeats van Gonzales naar de originele versie van The Knife en daarna ook de rest van hun werk. Ze hadden hun titel niet beter kunnen kiezen: het kan niet en toch weer wel.
Matmos, The Rose has teeth in the mouth of a Beast
Stel: je hebt geen kinderen, het is snertweer, het huis ligt er kraaknet bij en je bent in een leergieirge bui. Wat zou je dan allemaal niet kunnen aanvangen met deze plaat?
Isobel Campbell & Mark Lanegan, Ballad of the broken seas
A match made in hell.
Howe Gelb, Sno' angel like you
Tijd voor de stichter van Giant Sand om uit de voetsporen van zijn collega's Calexico te treden. Met deze plaat verdient hij het alvast. Maar jullie moeten wel willen meewerken, natuurlijk.
Band of Horses, Everything all the time
Was het tweede deel van de plaat even groots geweest als het eerste, dan was er dit jaar geen twijfel mogelijk geweest. Desalniettemin vind ik bij Band of Horses alles terug wat ik volgens de rest van de wereld zou moeten vinden bij My Morning Jacket. Hou jullie ochtendjasje maar, ik ga paardrijden!
Haalden de lijst net niet: Yo La Tengo, I Love you but I've chosen darkness, Mogwai, Thom Yorke, Midlake.
De fun, de hits:
- Voxtrot, Mothers, Sisters, Daughters & Wives
- Lily Allen, LDN
- Buscemi, Bollywood Swing King
- Panic! at the disco, I write sins not tragedies
- The Automatic, Monster
- The Shout Out Louds, Please please please
- The Pipettes, Pull Shapes
- Mew, The zookeeper's boy
- Lupe Fiasco, Kick Push
- Mint, The magnetism of pure gold
Platen die me in een instant vrijdagavond/feeststemming brachten:
- Goose, British Mode
- Infadels, Girl that speaks no words (en dan nog liefst in de Braxe/Falke remix)
Leukste clip:
Ok Go, Here it goes again
TV programma met beste muziek:
Tragger Hippy, De Parelvissers
Doorspoelen:
RHCP, My Chemical Romance, Scala, Muse
Soundtrack van de hete zomer:
Lily Allen
Schuldig genot:
- Juanes, La camisa negra
- The Black Eyed Peas, Pump it
- Orson, No tomorrow
Concert van het jaar: dEUS (Werchter)
Tot volgend jaar!