Deel 1 - (GEERTA)
In random order...
Maxïmo Park, A Certain Trigger
Wat de lading "veelbelovende bandjes uit Engeland" betreft, viel voor mij de keuze op the Park. Het was lang geleden dat een plaat me nog zo een adrenalinestoot had bezorgd als de debuutCD van dit viertal uit het noorden van Engeland. Ook live bleven ze overeind, niet in het minst door de energieke frontman Paul Smith. Plak hem een snorretje op en hij kan zo John Cleese achterna in de hilarische Fawlty Towers aflevering over "ze Germans".
The New Pornographers, Twin Cinemas
Schitterende powerpop uit Canada van dit groepje getalenteerde lieden. Ik hoop dat ze me nooit komen straffen om te veel naar één bepaalde song van hen te luisteren, want Sing me Spanish Techno is (zoals alle andere nummers op de plaat) zo aanstekelijk als een Londens opslagdepot.
Sufjan Stevens, Illinoise
Het idee alleen al om over elke staat van de VS een plaat te maken is al even ambitieus als origineel. Als ze dan ook nog eens allemaal zo goed zullen zijn als Michigan, of deze Illinoise, dan verdient Sufjan een plaatsje in de galerij van allergrootsten.
The Decemberists, Picaresque
Colin Meloy en zijn groepje reizende, muzikale vagebonden beschikken over de kracht om een lach en een traan te ontlokken, en wel op zo'n manier dat ze in beide gevallen nooit geforceerd of onoprecht overkomen. Picaresque is een nieuwe parel aan de pittoreske kroon.
Bright Eyes, I'm wide awake it's morning
Colin Oberst is geen gemakkelijk ventje. Maar wel o zo getalenteerd. Er zijn er niet veel die het hem zullen nadoen, 3 albums op 1 jaar (ok, er is een live album bij). Op I'm Wide Awake klinkt Conner op zijn eerlijkst, en daar houd ik wel van.
Antony & The Johnsons, I'm a bird now
Ondertussen al genoegzaam bekend en gelauwerd. Maar 't blijft wel een straffe plaat en een unieke stem.
Early Day Miners, All harm ends here
Er moet in dit lijstje toch op zijn minst 1 naam staan die je ergens anders niet zal aantreffen? Er zijn zo van die groepen die op één of andere manier altijd door de mazen van het net glippen en nooit de erkenning krijgen die ze verdienen. Mijn sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel kan daar moeilijk mee om. Wil er iemand nu eindelijk eens hun platen kopen?!
Sigur Rós, Takk
Ik geef het grif toe, ik heb de hype rond deze IJslanders nooit helemaal begrepen. Ik was van mijn sokken geblazen door Mogwai en Godspeed You Black Emperor. In Sigur Rós ontdekte ik niet direct iets wat ik op een ander al niet had gevonden. Op Takk slagen ze er wel in mij helemaal overstag te doen gaan.
Spoon, Gimme Fiction
Als fan van het eerste uur blijf ik me verbazen over het talent van Britt Daniel. Dat de man songs kan schrijven staat ondertussen buiten kijf. Ook op Gimme Fiction is het weer genieten geblazen.
België / La Belgique / Belgien
Net zoals vorig jaar hoort ook nu weer een Belgische nominatie in het rijtje thuis. Maar wat kiezen? Gaan we voor "the obvious choice": dEUS, eerste plaat in 7 jaar en ook al is die niet zo goed als de vorige, het is en blijft wel dEUS, hé?! En dat is nog altijd veel beter dan wat ze ons soms vanuit het buitenland naar de kop gooien. Of kiezen we voor Arsenal? Al maanden aan een stuk in de top 5 van meest gelezen recencies op onze site. Heel Vlaanderen platgespeeld deze zomer en een steengoeie CD achter de kiezen. Of gaan we voor de rauwe rock 'n' roll van Millionaire? Tim Vanhaemel & C° maakten toch wel een keivette, supersexy schijf. Of gaan we voor Stash, dat met het grijsgedraaide Sadness toch overeind bleef? Wees gerust, we gaan in ieder geval niet voor Stash. Kan er iemand Gunther Verspecht alstublieft eens duidelijk maken dat de grunge iets van vorige eeuw was en dat "she's carving the pain into the chest of the ones she loves" het ergste stukje gezaag was dat ik dit jaar hoorde.
Aangezien de vaderlandse economie alle steun kan gebruiken: koop ze maar alle 3.
Huilen met de pet op:
- The Posies, Every kind of light (1 plaat te ver)
- Coldplay, Fix You (Chris Martin overdrijft in het Bono/Messias-zijn en het beste stuk op de rest van de plaat is een sample van Kraftwerk)
- Starsailor, In the crossfire (ben ik de enige die hoort dat dit een rip-off is van Yellow van bovengenoemde band?)
- Him, Wings of a Butterfly (Stubru heeft gelijk, dit is Clouseau in een nep heayvy jasje)
- Zornik, Alien Sweetheart (ofte goes acoustic ofte blijft ziek in zelfde bedje)
- Crazy Frog/Schnappi
Beste concert: The Pixies, Pukkelpop
Leukste videoclip: 't Hof Van Commerce, Niemand grodder
Slechtste videoclip:
- Green Day, Boulevard of Broken Dreams (Amerika op zijn commercieelst)
- Bijna alles van 50 Cent en aanverwanten (hoeveel negerinnentetten kan een mens verdragen?)
Schuldig genot:
- Gwen Stefani, Hollaback Girl
- Mattafix, Big Sissy City Life
Beste muziek in een commercial: José Gonzalez, Heartbeats (Sony Bravia)
Beste muziek in een film: Björk, Drawing Restraint 9
Hardst meegezongen onzinnig refrein dit jaar/single van het jaar:
"Je bent een sjembek dat zeurt
Maar je weet niet watskeburt, watskeburt, watskeburt
Je bent een MC dat dropt
Maar je komt niet tot de grond, tot de grond, tot de grond
Je bent een MC met crown
Maar je weet niet wat is niau, wat is niau, wat is niau
Je bent een sjembek zonder klauw
En je bent niet bout it bout, bout itbout, bout it bout"
Beste songtekst: Bright Eyes, Landlocked Blues
Beste quote:
- "Popular culture no longer applies to me." (Art Brut)
- "What's my view, well how am I supposed to know? Write a review, well how objective can I be?" (Maxïmo Park)
Deel 2 - The Ayatollah of Love
2005 was op muzikaal vlak een grand cru en veruit het beste jaar in dit nog jonge millennium. Wat volgt is een lijstje met een absolute nummer 1 en 9 andere platen die er op één of andere manier bovenuit staken, maar die moeilijk in een volgorde te plaatsen zijn. Lijstjes zijn overigens maar een momentopname. Een andere plaats, andere tijd en andere mood hadden wellicht een ander resultaat opgeleverd. Maar genoeg aan zelfondermijning gedaan. Hier volgen de 10 ultieme platen van 2005.
(1) Bloc Party, Silent Alarm
Met lengtes voorsprong de beste plaat van 2005. En dat wil wat zeggen in een jaar dat het met vlag en wimpel haalt van de voorbije jaren. Bloc Party gaf de Britse rockscène – die al in de lift zat – definitief de schwung die ze nodig had. Silent Alarm is voor onze muziekminnende medemens de Red Bull voor discogangers, het maandverband voor ongestelde vrouwen of de buitenlanders voor het Vlaams Belang. En wanneer BP’s frontman zijn Kele openzet, gaan onze haren automatisch rechtop staan.
Maximo Park, A certain trigger
Nog zo’n Britse groep die ons hart in 2005 sneller deed slaan. Spittanter en minder puberaal dan Kaiser Chiefs, origineler en spontaner dan Editors. Dit is een perfecte symbiose tussen moderniteit en de oerdegelijke Britse muzikale traditie. Deze jongens uit Newcastle maakten met Apply some pressure overigens één van de beste singles van het jaar.
Brakes, Give blood
Een hobbyproject dat je autostradegewijs na 28 minuten en na een doortocht langs rock, punk, disco, country en nog een reeks tussenstijlen ademloos achterlaat. Intens, opzwepend, charmant én grappig.
Arsenal, Outsides
Neen, deze plaat kozen we niet uit chauvinisme. Arsenal is pure klasse en serveert ons op Outsides een sexy mix van stijlen en smaken uit alle werelddelen. Turks fruit uit België zou de ideale slogan zijn om deze plaat in het buitenland te slijten.
Sufjan Steve, Illinois
Nog zo’n plaat die het Bruto Nationaal Geluk verhoogt. Het album is een verzameling van 22 miniatuurtjes die lieflijk, maar stijlvol het verhaal doen van de staat Illinois. Nog 48 staten te gaan en Sufjan mag met pensioen. Hopelijk houdt zijn muze het even lang vol.
Sigur Rós, Takk
De nieuwe plaat van onze favoriete IJslanders kon me in het begin maar matig bekoren. Maar, om het met een flauwe woordspeling te zeggen, ondertussen is het ijs gebroken en ontpopte Takk zich tot warmwaterbron waarin we eindeloos willen blijven zitten.
Bright Eyes, I’m wide awake it’s morning
Een plaat om te koesteren, met gestileerde, breekbare, emotionele, intimistische songs. Conner Oberst heeft veel in zijn mars en zeker de kwaliteiten om de nieuwe ster aan het singer-songwriter-firmament te worden.
Boards of Canada, The campfire headphase
Niet Franz Ferdinand of The Brakes brachten ons dit jaar het beste van over de Highlands. Die eer viel te beurt aan Boards of Canada. Na negen platen staan de broertjes Sandison er eindelijk in vol ornaat. De oorspronkelijk wat kille electronica is uitgegroeid tot een ware klankzee waarin het heerlijk zwemmen is.
Constantines, Tournament of hearts
Dit is rock zoals je die zelfden hoort: uitgebeend en uitgekleed, maar toch cassant en to the point. Dit is Queens of the Stone Age, maar een stuk minder barok. De derde plaat van deze Canadezen is veruit hun beste en loodst hen naar het peloton van de grote indiegroepen. Welkom.
dEUS, Pocket revolution
dEUS ten voeten uit, maar met iets meer gitaargeweld én de eigenzinnige, maar tegelijkertijd geniale uithalen van Mauro Pawlovski. Dergelijke plaat kan niet anders dan in de eindejaarslijstjes verschijnen. Voorspelbaar, maar rechtvaardig.
Haalden de lijst net niet, maar hadden er even goed kunnen instaan: LCD Soundsystem, Son Volt (Okemah and the melody of riot), Steve Wynn & The Miracle 3 (…tick…tick…tick), The New Pornographers (Twin cinema), Editors (The back room), Franz Ferdinand (You could have it so much better), British Sea Power (Open season), Ryan Adams (Cold roses) en Durango (Loi du miel).
Single van het jaar: Apply some pressure (Maximo Park)
Beste comeback: Black Rebel Motorcycle Club (Howl)
Geeuw van het jaar: The Go-Betweens (Oceans apart)
Concert van het jaar: Pixies op Pukkelpop
Meebruller van het jaar: Jackson (The Brakes)
Titelsong van het jaar: It ended on an oily stage (British Sea Power)
Mooiste cover en leaflet: The forgotten arm (Aimee Mann)
Zou meer in het zonnetje mogen staan: Durango, het Vlaams-Brabantse kwartet dat Belgische blues serveert en best even veel aandacht verdient als andere Belgische groepen zoal dEUS, Arsenal, Hooverphonic, Soulwax of Zita Swoon.
Nog wat statistische nonsens: u had in 2005 de meeste kans om op een goed nummer te stoten wanneer je track 9 selecteert
Tot volgend jaar!