Hoe de architectuur er in de Finse hoofdstad uitziet, zou ik begot niet weten. Wat wel vaststaat is dat het muzikale huis van Architecture in Helsinki bijzonder fraai oogt. Alleen de naam al van dit Australisch octet verraadt een flinke portie creativiteit. Hun muziek is ervan doordrenkt, soms zelfs te.
In case we die kwam over de oceaan en bij onze tegenvoeters vorig jaar al uit. Wij moesten tot 2006 wachten om de tweede plaat van de jongens en meisjes uit Melbourne te horen. Maar je hoort ons niet klagen. Hun debuut raakte al helemaal niet in de Europese winkelrekken. Gelukkig is er nog het wereldwijde web.
Maar goed, AIH zijn de eerste Aussies voor zover ik weet die zich op het postrockpad wagen die collega's uit de VS en vooral Canada al een tijdje bewandelen. Zoals altijd gaat de vergelijking niet volledig op, want het collectief klinkt een pak vrolijker en minder zwaarwichtig dan zeg maar Silver Mount Zion of Arcade Fire en minder bombastisch dan The Polyphonic Spree. De hoeveelheid weltschmerz smelt bij de Australiërs weg als sneeuw voor de zon. Hoe zou je zelf zijn, mocht je daar wonen?
Vrijheid, blijheid zou het motto kunnen zijn van deze heren en dames. Ze huppelen op deze plaat rond als een horde shiny happy people die het muzikale nirvana hebben bereikt en dat vertaalt zich in speelse, frivole, prettig gestoorde riedeltjes met een bijzonder lage pH-waarde. Wie nog niet aangetast is door cynisme zou kunnen geloven dat dergelijke muziek een remedie is tegen de verzuring in de samenleving. Voor één keer zijn we graag naïef.
Nevereverdid opent de plaat zeer plechtstatig, als ware het de blijde intrede van de koning en de koningin, maar zij worden enkel ten tonele gevoerd om officieel het volksfeest te openen. En dat eindigt pas na 12 nummers. In tussentijd gaat AIH zich te buiten aan de meest eclectische songs. Talloze stijlen en invloeden tot rock opera en musical - en nog veel meer muziekinstrumenten passeren de revue, van de marimba over de sitar tot de bongo. Daarbovenop worden we ook geregeld nog getrakteerd op natuurgeluiden, zoals in Need to shout, waar kikkers en uilen een Caribisch feestje inluiden. Het achttal is net zoals Ronaldinho ook een meester in de kleine ruimte. In nummers van twee à drie minuten laten ze de luisteraars alle hoeken van de muzikale kamer zien. Dat is bijvoorbeeld het geval in Wishbone en vooral het licht gestoorde The cemetry . Dat een gemiddeld AIH-nummer slechts drie minuten duurt, is overigens nog een belangrijk verschil met de hierboven al geciteerde collega's.
Uitschieters noemen is moeilijk, maar indien u toch aandringt, vermelden we graag Tiny paintings , Maybe you can owe me, Do the whirlwind en Frenchy, I'm faking.
Wie al een hele tijd zat te wachten op een maar, wordt voor zijn wachten beloond. Wie lak heeft aan al teveel aan toeters en bellen zal op deze plaat zijn gading niet vinden en zich wellicht storen aan de onverdroten wijzigingsdrang van de band, de plethora aan tempowisselingen en de mikmak aan geluidselementen (een bedje waarin Broken Social Scene op zijn laatste titelloze album ook al ziek was). AIH laat graag zien dat het bruist van de ideeën, maar flirt op die manier met een overdreven maniërisme. Persoonlijk vind ik dat de Aussies steeds weer net binnen de lijnen kleuren, maar wie het niet zo begrepen heeft op experimenteringsdrang dreigt voortijdig af te haken.
Soit, laten we vooral niet te negatief doen. Wie een poging doet de feestvreugde te bevorderen, dient daarvoor te worden beloond. De Vlaamse regering deelt naar aanleiding van 11 juli BBQ-cheques uit, wij zullen erop aandringen om daar voortaan In case we die van Architecture in Helsinki bij af te leveren. Pret verzekerd.