"Thank you for coming to see this bald, fat guy" zei Eitzel na het toepasselijke openingsnummer Ladies & Gentlemen. "You're not that old", riep er iemand terug uit het publiek. Eitzel:"Wait a minute, I didn't say that I was old?! All right, thanks for coming to see this bald, fat, old guy.". Waarop gitarist Vudi de microfoon nam en zei "There's an even fatter, balder and older guy downstairs!"(Van Morrisson, nvdr). "And he's talented!", voegde Eitzel er nog aan toe.
Daarmee was de toon gezet want AMC had er duidelijk zin in. Dat mocht ook wel na zo'n lange afwezigheid. Eitzel smeet zich vol overgave in de nummers en werd daarbij op schitterende wijze geassisteerd door z'n makkers van weleer en de nieuwkomer Jason Borger wiens toetsen een extra dimensie aan de nummers gaven waardoor bv. Ladies and gentlemen een nieuw cachet kreeg. Na dat openingsnummer steeg er trouwens een warm applaus op van het aanwezige publiek in de uitverkochte ABBox waaruit duidelijk bleek dat de aanwezigen al lang reikhalzend uitkeken naar dit concert. Dat is natuurlijk een op voorhand gewonnen situatie voor een groep, maar dat belette AMC niet om het ene hoogtepunt na het andere aan elkaar te rijgen.
Qua materiaal werd er vooral geput uit de laatste CD (opvallend hoe goed ze zich thuisvoelden tussen het oudere werk) en hun majordebuut Mercury. Met Mercury hadden ze de wereld aan hun voeten moeten krijgen (Mitchell Froom en Tchad Blake waren ingehuurd achter de knoppen) maar je kon aan de plaat horen dat het een zware bevalling was geweest en het grote publiek lustte er geen pap van. Het leek de dood te worden van AMC, want ook al kwam er daarna nog San Francisco, de groep had er genoeg van. Oude liefde roest echter niet en het was hartverwarmend om te horen en zien hoe fris en tijdloos een nummer van op de debuutplaat (Outside this bar vanop Engine) nog klonk.
Zingen over grote gevoelens en liefde is niet gemakkelijk. Je vervalt al vlug in clichès, je begint te zagen (cf. voorprogramma van Emmet Tinley) en voor je het weet smijten mensen adreskaartjes van psychiaters en therapeuten naar je kop. Wie Eitzel echter al eens gezien/gehoord heeft, weet dat deze man het meent en bij zoveel eerlijkheid blijft niemand ongeroerd. Op concerten van AMC kon je mensen in een hoekje zachtjes zien wenen, of een dronkaard vanachter in de zaal commentaar horen roepen (beiden allicht aan het worstelen met dezelfde demonen), afhankelijk ook van de performance van Eitzel zelf (die eveneens in tranen kon uitbarsten of in een dronken bui van het podium stormen). Maar de band en zijn frontman waren deze keer goedgehumeurd en tijdens de nummers was er plaats voor een grapje of een anecdote waardoor er deze avond een perfect evenwicht werd gevonden tussen de ernst van "de pijn van het zijn" en de humor die er toch altijd is geweest in Eitzel's nummers (ook al werd die vaak over het hoofd gezien).
Hoogtepunten noemen is moeilijk, want de avond vloog voorbij, maar als u aandringt: The Patriots' Heart (live echt zo meeslepend als de versie op plaat deed vermoeden), Sick of food (een all-time favorite of mine), Challenger (uit het onvolprezen Mercury),...
Als ik de volgende dag geen familie-etentje om handen had gehad was ik zeker naar Gent afgezakt om ze een tweede keer aan het werk te zien, want wie weet hoe lang we nu weer moeten wachten. Maar afgaande op het enthousiasme en frisheid waarmee deze "old, bald and fat guy" en zijn kornuiten deze avond op het podium stonden, ben ik hoopvol gestemd en dit concert was alvast fantastisch en pakken ze ons nooit meer af...
P.S.: parkeren was een nachtmerrie in BXL waardoor ik een stukje gemist heb van het eerste voorprogramma, Gruff Rhys. Deze man is de zanger van het Welshe Super Furry Animals en heeft een soloplaat uit waarin hij uitsluitend in het Welsh zingt. Wie Dial: Revenge kent van Mogwai, weet dat dit dus best heel mooi kan zijn en ook al verstonden we er geen lap van, de folky nummers over geiten en ongeneeslijke ziektes (we zullen hem maar geloven) waren best genietbaar.