Vrijdag 15 februari. Dikke truiendag ten voordele van het milieu: check. Hoffelijk ritsen op het viaduct van Vilvoorde: check. Complimenten aan de chef: check. Gevonden portefeuille teruggeven aan rechtmatige eigenaar zonder vervreemding van goederen en waarden: check. Vriendelijk bejegenen van het voorprogramma: check. Kortom, ik was klaar voor een avondje vol liefde met mijn teerbeminde American Music Club.

Na al de positieve kritieken was ik ook eens tijdig afgezakt naar onze hoofdstad om een hapje te gaan eten in het restaurant van de AB. Toen ik daar ook de volledige band gezellig keuvelend aantrof was ik alvast van één ding zeker: den drank zou dezen avond niet den duvel worden. Eitzel zag er wel wat sjofel uit (het hemd had hij naar eigen zeggen al drie dagen aan en de broek had hij volgens mij een landloper afhandig, nou ja, benig gemaakt) maar hij nam zelfs de moeite om zich bij het koppeltje aan de tafel naast mij uitgebreid te verontschuldigen voor zijn dronken gedrag van de vorige keer.

Voorprogramma Lisa Papineau heeft een gevarieerd verleden met een release op het Igloo label van Tori Amos en diverse cameos (bij bv. Air). Deze Canadese woont momenteel in Parijs en had dan ook een Franse begeleidingsband meegebracht. Hoewel het publiek (een uitverkochte ABClub)(jaja, wie had erooit gedacht dat we de woorden "uitverkocht" en "American Music Club" ooit in een zelfde recensie gingen schrijven?) er niet echt pap van lustte, was ik vrij aangenaam verrast. Ook al had Lisa zelf te weinig Rilatine geslikt, de muziek deed me op zijn intrigerendst denken aan een kruising van Portishead en Lisa Germano.

Maar eigenlijk waren we gekomen voor het vernieuwde MacArthur Park/American Music Club. Benieuwd hoe de nieuwe bezetting en plaat live zouden klinken. De uitstekende single Decibels and little pills deed alvast het beste verhopen. Ouwe getrouwe Vudi was samen met Eitzel het enige overgebleven vintage AMC-lid dat mee op tournee is. Daarnaast verschenen nu ook Sean Hoffman (bas) en Steve Didelot (drums) mee op het podium. Beiden kweten zich vakkundig van hun taak, al leek eerstgenoemde qua uiterlijk alvast meer op zijn plaats bij Bon Jovi of zoiets.

Alle goede intenties en sfeer (Eitzel en C° waren goedgeluimd en de grappen en grollen waren uiterst amusant) ten spijt zat er toch nog iets mis met het groepsgeluid waardoor de nuances soms verdronken in een brij van drums, bas en slechtgestemde gitaren. Het kan ook te maken hebben met de plaats waar ik stond, maar vooral in de luidere nummers kwam het echt storend over. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de ingetogen nummers het best tot hun recht kwamen, zoals bv. het ontroerende Jesus' Hands dat spitsbroeders Eitzel en Vudi alleen brachten.

Een bespreking van de nieuwe plaat leest u binnenkort bij ons op de site (wat, u gelooft mij niet?!) en ik ben nog aan het twijfelen of ik ze binnen een maand nog een herkansing ga geven in het verre Diksmuide. Want de muziek van AMC is wat men in het Engels zo mooi een "acquired taste" placht te noemen: eenmaal eraan verslingerd is het een verslaving voor het leven. Dan laten we ons toch niet ontmoedigen door een wat doordeweekser concert zeker? Wie de lat voor zichzelf immers zo hoog heeft gelegd gaat er af en toe eens onderdoor. Dat nemen we er dan met liefde bij.

[GeertA]