Ik heb het nieuwe album van The Appleseed Cast niet gekocht. Wie tussen de regels leest, vermoedt dan meteen het ergste. Volgens mij is het echter onmogelijk om na één regel al tussen de regels te gaan lezen, dus u zit op een dwaalspoor.
Het nieuwe album, Two conversations, bevat geen saaie chitchat, maar hoogstaande en geanimeerde dialogen, lees prachtsongs. Appleseed Cast worden gemakkelijkheidshalve in het emohoekje geduwd, maar heeft daar naar mijn smaak weinig mee te maken. Voor zover ik het gegoochel met genres nog wat kan volgen, wordt er bij emo(core) meer geschreeuwd dan gezongen, iets wat je Christopher Crisci niet kan aanwrijven. Zijn zang vormt een meerwaarde voor de Appleseed-albums. Je voelt dat hij meent wat hij zingt en dat is tegenwoordig al heel wat, met al die “Buckley- of Yorke-soundalikes” die een gooi naar het succes doen op de kap van hun grote voorbeeld. Hun nieuwe album is gelaagder en atmosferischer dan voorgaand werk, waarop dan weer meer rake en doordringende gitaaruitspattingen staan. Gooi deze elementen samen in een oven en u krijgt 5-sterren gestoofde appel.
Maar hoe kan ik dat eigenlijk allemaal weten als ik het album niet heb gekocht en geen enkele song heb gedownload, vraagt u zich af? Wel, die lieve jongens hebben hun album (op één nummer na) gewoon gratis en voor niets op hun site gegooid! Check it out: http://www.theappleseedcast.com/
Overtuig uzelf van de grote klasse van deze passionele rock (of zou ik het omdopen tot emo-rock?). Voor wie graag wat referenties heeft: Sunny Day Real Estate en The Anniversary.