De laatste CD die ik me kocht waar een kleine leeuw opstond en de tekst "with support of the government of Flanders" was Oyebu Soul van Arsenal en kijk waar die nu staan. Of het met Aranis ook zo'n vaart zal lopen is een andere zaak. Begrijp me niet verkeerd, Acoustic Chamber Rock is een goeie collectie songs, maar het potentiële doelpubliek is toch wat kleiner. Aranis is immers een septet klassiek geschoolde muzikanten die gebruik maken van de klassiekers viool, piano, contrabas en dwarsfluit met hier en daar een vleugje gitaar en zelfs accordeon.
Met hun muziek lonken ze echter ook veelvuldig naar andere horizonten (wat ze dan weer met Arsenal gemeen hebben). Folk is hierin een belangrijke invalshoek, maar ook jazz (Questosteron) en oosterse invloeden komen voorbij. Het hoeft ons ook niet te verbazen dat wie zijn CD Acoustic Chamber Rock noemt ook wat rock elementen probeert binnen te smokkelen. Denk hierbij dan wel aan de post-rock (of is het pre-klassiek?) van het fantastische Rachel's ten tijde van Music For Egon Schiele. Denk ook aan Michael Nyman. Af en toe moest ik ook denken aan Loreena McKennit, meesteres in het versmelten van folktradities uit de 4 windstreken. Kortom, de adelbrieven liegen er niet om. Alleen spijtig dat de songtitels -vaak in een imaginaire taal- me doen denken aan Urban Trad-toestanden. Voor mij hoeft dat allemaal niet zonodig, maar kom, naar het schijnt had Troissoeur (Joris Vanvinckenroye, voornaamste songleverancier van Aranis is ook actief bij dit gezelschap) reeds lang deze traditie en het fenomeen is ook de rockwereld niet vreemd (denken we maar aan Sigur Rós). Een songitiel als Wespengraf bewijst echter dat je met de Nederlandse taal ook wel poëtisch uit de voeten kan.
Terug naar de muziek. De titel van de plaat is enigszins misleidend. Acoustic Chamber Folk was misschien een juistere benanming geweest. Ook al haalt de groep soms de banden met de post-rock wat nauwer aan, het is toch niet zo duidelijk als bij bv. een Rachel's, of een Silver Mt. Zion, om er maar enkele te noemen. Of misschien heeft dat gewoon te maken met het feit dat ik weet waar die groepen vandaan komen en ik zo de link vlugger leg. In ieder geval, de smeltkroes van muziekstijlen zit goed in elkaar en bezit voldoende karakter en eigenheid om te boeien. Jona heeft een mooi, filmend begin dat me wat aan het werk van Eleni Karaindrou doet denken en Oyma roept bij mij beelden op van Kieslovski, Kusturica of Greenaway. Het betere Europese filmwerk, kortom. Aranis klinkt vooral overtuigend, geïnspireerd en meeslepend in de rustiger passages, of wanneer ze er hun tijd voor nemen zoals in het 15 minuten durende Zilezi. Op een bepaald moment wacht je op de donderende drums van Godspeed You Black Emperor om in te vallen, maar dat doen ze lekker niet, en da's ook wel eens leuk. Wanneer het er wat gejaagder aan toe gaat komt het bij mij niet altijd zo overtuigend over en daar hadden de partituren wat verscheidener mogen zijn. Zo zijn Yosu en Labyrinth voor mij de mindere nummers op deze debuutCD.
Al bij al is Aranis zeker een aanwinst op de ondertussen toch al vrij omvangrijke en bloeiende Belgische muziekscène. Ze kunnen daarbij een luisterend oor vinden bij de liefhebbers van de andere "klassieke crossover-acts" zoals bv. DAAU en Boenox om er enkele te noemen, als bij de adepten van de nieuwe folk (Laïs et cum suis), als bij de fans van de elders geciteerde internationale acts. Het doet in ieder geval deugd dat de Vlaamse Gemeenschap ons belastinggeld af en toe ook eens goed besteed!