120.000 stuks verkopen van je debuutplaat. Op de eerste dag dat het in de rekken ligt. Je moet het maar doen. Maar we wisten al van vorig jaar dat 2006 het jaar van The Arctic Monkeys ging worden. The Guardian gaf maar liefst een 10/10 aan Whatever people say I am... en de NME stak een superposter van de snotneuzen in z'n boekje en het verkocht als zoete broodjes. The Brits are going mental 'bout the lads from Sheffield.
Zoals bij elke hype zijn er uiteraard ook fervente tegenstanders. Al was het maar om koppig te zijn en wars tegen alle trends en fads in te gaan. Zij doen de plaat dan ook af als niks ter zake doend, een niemendalletje en het zoveelste bewijs dat de rock op sterven na dood ligt.
Ik moet toegeven dat ik eerder aanleun bij de tweede strekking. Omdat ik van nature vrij koppig ben en heel achterdochtig word bij hypes. Niet zozeer omdat ik ook geloof dat rock passé is. Ik was een tijdje terug tamelijk wild over de opkomst van de drum 'n' bass maar dat genre is mijns inziens ook vrij snel in zijn eigen gat gekropen. Ik heb Thurston Moore van Sonic Youth ooit eens horen beweren dat het leven in rondjes draait, en dus ook muziek. Of zoals mijn baas het zegt: het leven is als een jojo. gewoon blijven staan en het komt vanzelf terug. Zo ook met muziekstijlen.
Dus terug naar de muziek. In de NME schrijven ze "Essentially this is a stripped-down, punk rock record with every touchstone of Great British Music covered: The Britishness of The Kinks, the melodic nous of The Beatles, the sneer of Sex Pistols, the wit of The Smiths, the groove of The Stone Roses, the anthems of Oasis, the clatter of The Libertines..." Op Oasis na allemaal groepen die niet meer bestaan en in meer of mindere mate gerecycleerd worden op Whatever...
Je kan inderdaad moelijk ontkennen dat het een oer-Britse band is. Maar het is dan het soort Engeland dat ik ken uit de pubs. Puisterige pubers die pint na pint achterover kappen en dan een curry gaan eten (niks mis mee, trouwens). Het is het Engeland van de hooligan met ontbloot bovenlijf die God Save The Queen staat te brullen. Het is het Engeland van de fish & chips. Geen wonder dat de Engelse jeugd storm loopt voor dit stelletje 19-jarige pubers. Identificatie speelt immers een grote rol in die leeftijdsgroep.
Het heeft dan ook weinig zin om meer te gaan zoeken in deze plaat dan een flinke portie teen spirit. Laten we wel wezen. Van alle namen die de NME laat ronken zijn inderdaad vage echo's te horen, maar daar blijft het dan ook bij. Energie en enthousiasme te over. Een beetje talent te weinig om echt aan de voorbeelden te kunnen tippen. Ook al neigt de stem van Turner vaak vervaarlijk richting Johnny Rotten, ik mis de bite van het origineel.
Let's face it, met een 5-tal doorslagjes van I bet you look good on the dancefloor kan je toch moeilijk een plaat vullen. Zo holt Perhaps Vampires is a bit strong but... alle kanten teglijk op en lijkt het me alsof ze op den duur niet meer weten waar ze nu eindelijk heen wilden. The View from the afternoon bevat dan weer te veel hooks om goed te zijn en komt over als aanstellerij (ook niet zeldzaam op die leeftijd). Vooral de gitarist wil zichzelf in de kijker spelen en doet dat helaas ook vaak in een stijl die me niet echt ligt. De beste songs op de plaat zijn dan ook de nummers waar ze iets minder springerig willen overkomen. Zoals op afsluiter A certain romance, of in Mardy Bum waar de geest van The Smiths rondwaart.
Enfin, zoals een vriend van mij uit Engeland het stelde: "Can't sing, look ugly. Will probably go a long way". Met hun jonge leeftijd hebben ze in ieder geval nog een hele toekomst voor zich. Of The Guardian en de NME deze jonge snaken een dienst hebben bewezen door hen nu al het heldendom toe te dichten, valt echter zwaar te betwijfelen. Kijk maar naar wat er met The Libertines is gebeurd in een recent verleden. Ik ben in ieder geval niet overdonderd door deze debuutplaat. Vaak elders gehoord en elders beter gevonden. Don't believe the hype.