Belgen met deuntjes die ongegeneerd lonken naar exotische stranden, stevig geschudde cocktails en schaars geklede deernes: we waren jaren aan het goede adres bij Buscemi, maar nu is er ook Arsenal. Baadde hun eerste cd Oyebo Soul nog volop in Afrikaanse en (vooral) Brazil dance-sferen, dan gaat opvolger Outsides duidelijk enkele horizonten breder.
Hendrik Willemyns en John Roan knipogen vettig naar de rock met gitaartjes die lekker mogen jengelen naast de elekronica. En dan hebben we het nog niet gehad over de injectie funk en soul die de songs meekrijgen. Eigenlijk verwezenlijkt Arsenal een krachttoer: ze hutselen olijk met stijlen en genres, maar wonderwel komt daar een stevig gesmeerd geheel uit voort van prachtig opgebouwde songs. En vooral: ze stuwen gastvocalisten in omgevingen die vaak niet de hunne is, naar ongekende hoogtes.
Neem bijvoorbeeld The Coming : we hadden nooit gedacht dat Gabriel Rios zo'n film noir -kantje had. Of Personne Ne Bouge!: Balo, ex-Starflam, geeft dit in wezen onschuldige popnummer een coolness mee zodat het toch nog mean klinkt. Aaron Perrino, de vroegere zanger van The Sheila Divine, zorgt met zijn melancholische scheur voor de juist gespannen gevoelige snaar in Northern Soul en Buy In Late. Absolute hoogtepunten zijn Switch en Shu Qi Ni De Tou Fa . Het laatste gooit Quentin Tarantino geheid zonder omwegen op de soundtrack van zijn volgende prent. Hét bewijs dat Chinezen ook kunnen rappen. Het eerste swingt als een groep geile cheerleaders, maar tegelijk beukt het als een bronstige stier. Om maar te zeggen: onze hormonenhuishouding is nog niet op orde.
Mocht de gelijknamige Britse voetbalploeg op een even continu hoog niveau spelen als deze landgenoten, dan stond ze gegarandeerd elk jaar in de finale van de Champion's League. Outsides sprankelt als een millésime champagne. En er is zelden zo'n kamerbrede glimlach op ons gezicht getoverd.