Bericht aan de mensheid: vergeet even dat U2 een nieuwe CD uitbrengt!! Ik moet u namelijk iets zeer belangrijks vertellen. Dit is echt een kwestie van moeten en u moet me trouwens beloven dat u het ook zal verder vertellen! Eerst zweren of ik zeg het lekker niet!
Goed, hier komt het: ik ben zonet weer rechtgekrabbeld (intense luisterervaringen geschieden bij mij sofagewijs) na de eerste luisterbeurt van Funeral van The Arcade Fire en ik kan niet omschrijven wat er allemaal door me heenging, ondanks vele jaren VTM'isering. Deze muziek beluisteren is niet meer of minder dan een ervaring, een sensatie (in de letterlijke betekenis van het woord!), een shot adrenaline, een aanslag op de emotionele stabiliteit, enzovoort, enzovoort. Nee, denk niet aan flutgroepjes zoals The Strokes of The White Stripes, denk aan de bombast van Mercury Rev, het emotionele van Sunny Day Real Estate, de grandeur van The Waterboys, kortom aan grootse, meeslepende, pakkende muziek. Er schuilt een heel verhaal van tegenslagen achter de CD dat ik u ga besparen, (de titel Funeral is tegelijkertijd een afrekening met dat verleden als een verwijzing naar de droeve feiten) maar het zingende koppel Win Butler en Régine Chassagne heeft zijn heil gezocht in de muziek en zich gelouterd bij wijze van 11 stukken barokke, arcadische poprock.
Funeral is voorwaar een meesterwerk en zal nog menigeen onder jullie van de sokken blazen. Het is een lugubere, onetische gedachte, maar je zou het koppel haast nog meer ellende toewensen in de hoop Funeral 2 ooit nog te mogen horen. Ik zou de plaat in mijn euforie de volle pot hebben toegekend, ware het niet dat Kettles voor een dipje op de plaat zorgt. Verder niets dan lof. Hopelijk blijft het vuur branden!