Altijd al gedacht dat Black Rebel Motorcycle Club, zelfs na amper twee platen, een stille dood zou sterven. Tarara. De jongens uit San Francisco hebben een tweede in dit geval derde adem gevonden en gooien het met Howl over een totaal andere boeg. Een schot in de roos.
Neen, op Howl is geen plaats meer bombast en steriele rock. De lijzige, onpersoonlijke geluidsflow is vervangen door een subtiele, stijlvolle, eclectische mix van blues, folk, country en rock. Het herinnert ons eraan dat Nick Jago, Robert Turner en Peter Hayes geen Britten, maar Amerikanen zijn. Het lijkt erop of ze weg naar hun stal de Amerikaanse roots- en bluesrock hebben teruggevonden.
De plaat trapt af met een happy, akoestisch riedeljte met een vleugje soul en een wolkje blues (Shuffle your feet). Een krop in de keel krijgen we echter pas wanneer BRMC een lading onversneden country-blues aansnijdt. Geen wonder dat niemand minder dan T-Bone Burnett mee achter de knoppen zat. De Bijbelse verwijzingen zoals in het intimistische Devil's waitin' moet je er dan maar bijnemen. Een ontketende pedal steel speelt de hoofdrol in Ain't no easy way. Swamp blues pur sang. Een morele steun voor New Orleans en omgeving, al zal het wel zo niet bedoeld zijn.
Wanneer de mondharmonica erbij wordt gehaald zoals in het prachtige Fault line - stijgt het kampvuurgehalte tot ongekende hoogtes. Het vuur knettert, de kat spint en wij kunnen ons weer voor heel even verzoenen met dit kloteleven (ja, wij van luister.info lijden een echt hondenleven). Een ander, akoestisch pareltje is Weight of the world. Time will change/still the world remains the same, luidt het. Je ziet dat we echt niet de enigen zijn die worstelen met in dit geval de wereldbol op onze schouders.
BRMC kent ook duidelijk zijn klassiekers. Promise had even goed een nummer van John Lennon kunnen zijn, terwijl Sympathetic noose duidelijk knipoogt naar Bob Dylan.
Of het nu gaat om een marketingzet of niet, feit is dat BRMC een lonende strategische keuze heeft gemaakt door andere muzikale horizonten op te zoeken en het doodlopende straatje te verlaten waar onder meer The Strokes zich in dreigen vast te rijden. Dat een groep zichzelf opnieuw uitvindt, kunnen we alleen maar toejuichen en getuigt van durf en creativiteit. Een aangename verrassing.