Iedereen heeft momenteel de mond vol van Franz Ferdinand, Bloc Party, Kaiser Chiefs of Maxïmo Park. Wij ook. En terecht overigens. Maar ons fors uit de kluiten gewassen rechtvaardigheidsgevoel port ons schrijversego aan wanneer we op een groep stoten die minstens even fantastisch is, maar het enkel moet stellen met lof van enkele muziek-nitwits. En dat is nu net het geval met British Sea Power, dat met Open season één van de betere platen van 2005 maakte.
Alleen de groepsnaam al. Geef toe. Wanneer je British Sea Power naast The Kills, The Killers, The Tears of The Dears legt, weet je het wel. En deze jongens uit de Britse kuststad Brighton maken niet alleen hier het verschil. Ze trekken zich helemaal niks aan van de sound van het moment en doen gewoon hun eigen ding.
Na een muzikale dissectie kom je overigens tot de vaststelling dat de naam veel verraadt over hun klankpallet. British Sea Power doet je denken aan de vergane Britse koloniale glorie, toen Lord Nelson op zee de plak zwaaide. Geen Brittannia rules the waves, maar wel veel melancholie en nostalgie.
British Sea Power is echter veel meer dan dat. De groep neemt verschillende keren een andere gedaante aan. De ene keer doet het vijftal je denken aan The Chills (Be gone en Victorian ice), een andere keer hoor je vlagen van Pixies (How will I ever find my way home?) of Interpol (To get to sleep) en op nog een ander moment zit je ogenschijnlijk te luisteren naar Yo La Tengo of Luna (The land beyond). Maar denk vooral niet dat BSP schaamteloos pikt van anderen. De heren creëren bovenal hun eigen, complexe sound, waarbij jankende, huilende gitaren (Please stand up) worden afgewisseld met mijmerende, veelgelaagde, uitwaaierende klanken (het gracieuze, bloedmooie North hanging rock). Dé vlaggenschepen van Open season zijn echter Like a honeycomb en vooral het epische, majestueuze Oh Larsen B. Het half psychedelische, half introspectieve True adventures is de perfecte afsluiter.
Ook tekstueel scheert BSP hoge toppen. Frontman Yan lijkt te dwepen met de taal van Shakespeare (“Agonic lines, ascendances and amatory tendencies/from here to heart arrythmias”, klinkt het in Be gone) en vertelt ondertussen poëtische verhalen over de natuur – de vogeltjes komen af en toe meefluiten – en de enige zekerheid des levens, de dood. “Drape yourself in greenery/become part of the scenery/ever since time immemorial/it's all stored up in chemicals/witness the demolition of boy in prime condition/into dust we will descend”. Zelden iemand met zoveel tederheid horen zingen over de donkere kanten van ons bestaan.
Welkom in ons eindejaarslijstje.