Verlicht despotisme is principieel altijd al mijn favoriete regeerstijl geweest. Een intelligente heerser die het goed meent met zijn bevolking en die beslissingen neemt in het algemeen belang. Het zal wel een utopie zijn, maar hoop doet leven. Maar wat heeft dat allemaal te maken met Bloc Party? Wel, laten we zeggen dat ik die verlichte despoot zou zijn, dan verplichtte ik iedereen om onverwijld naar de platenwinkel te spurten en Silent Alarm van Bloc Party aan te schaffen. Indien er niet al teveel volksprotest is, zou ik het nog fiscaal aftrekbaar maken ook.
Silent Alarm zit al een tweetal maanden in mijn cd-speler gekluisterd. Het voorzorgsprincipe voorop stellend, wou ik de plaat wat laten bezinken vooraleer een definitief oordeel te vellen. Maar ook na talloze luisterbeurten ben ik nog altijd niet bekomen van de kaakslag die deze zoveelste Britse revelatie telkens weer toedient. Dit is ongetwijfeld een van de beste debuten van de laatste jaren.
Bloc Party is een Engels kwartet uit de Londense scène dat vorig jaar dankzij de muziekgoeroe's van de BBC Steve Lamacq en wijlen John Peel groot werd. De Britten lieten zich inspireren door Franz Ferdinand en zaten wat later zelfs in hun voorprogramma. Maar ondertussen zijn zanger Kele Okereke, drummer Matt Tong, gitarist Russell Lissack en bassist Gordon Moakes al even “big” als de revelatie van 2004. Hun EP deed het beste veronderstellen voor hun eerste plaat. Die overtreft echter nog de verwachtingen.
Silent Alarm is een fenomenale brok energie die als een clusterbom tot ontploffing komt. Powerpop, postpunk, new wave: Bloc Party gooit het allemaal samen en maakt er een pittige, maar smakelijke coctail van. Ervan drinken werkt verslavend. Voor één keer laten we onze ascetische ingesteldheid varen en laven we ons met overgave aan deze godendrank.
Zwakke nummers zijn niet terug te vinden op deze plaat. Ze bulkt van opzwepende, intrigerende en catchy songs die even aanstekelijk werken als het Ebola- of Marburg-virus. Luister maar naar Helicopter, Banquet of Luno. De manische zang van de zwarte frontman Kele Okereke, de drums die als mokerslagen toeslaan, de hoekige, maar verslavende gitaarriffs en de strakke baslijnen bezorgen ons een ooraal orgasme.
Het feest begint al van bij de eerste noten. Zelden greep een openingsnummer zo naar de keel als Like eating glass. Ook tekstueel overigens. Alsof de leden van Bloc Party geen zielerust kennen en hun muziek gebruiken als therapeutische sessie. “It”s so cold in this house/open mouth swallowing us/the children sent home from school/will not stop crying”, luidden de openingsverzen, om even later verschillende keren “I drink the poison, like eating glass” uit te schreeuwen. Spaakgelopen relaties: ze zorgen altijd voor suspens. Vraag dat maar aan Hein Diependaele. Dat manisch-psychotische duikt overigens ook nog op in een rist andere songs, zoals in het bedwelmende She's hearing voices, dat zoals de titel al aangeeft gaat over geestelijke muizenissen. De psychisch verwarde toestand van het lijdend voorwerp wordt muzikaal perfect weergegeven (“she got a red pill, blue pill/red pill, blue pill x 7”).
De plaat is overigens meer dan alleen maar perfecte singles. Het Bluresque Positive tension is een perfect opgebouwd, veelgelaagd en aanzwellend nummer; Blue light refereert aan het vroege werk van Del Amitri en creëert een intieme, feeërieke sfeer; This modern love is een meeslepende, sterk ritmische song met een psychedelisch slot (“Do you wanna come over and kill some time?/Throw your arms around me”); The pioneers ramt een sterk ritmisch refrein in je geheugen. En voor de anti-Bush-adepten is er ook wat lekkers. Price of Gasoline schopt de warmongers van Bagdad marstempogewijs een geweten.
Referenties voor Bloc Party zijn er legio: Blur, PIL, Wire, Franz Ferdinand, Joy Division, ... Maar deze vier jongens zijn vooral zichzelf en gaan op deze plaat met gemak de concurrentie aan met hun illustere voorgangers. Wie Bloc Party in het voorjaar miste in de Botanique krijgt nog een herkansing op zaterdag 2 juli in de Marquee op Rock Werchter. Zeg niet dat we jullie niet verwittigd hebben.