Blonde Redhead, Misery is a butterfly

a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #


Rating: 9.1/10

  1. Elephant Woman
  2. Messenger
  3. Melody
  4. Doll Is Mine
  5. Misery Is a Butterfly
  6. Falling Man
  7. Anticipation
  8. Maddening Cloud
  9. Magic Mountain
  10. Pink Love
  11. Equus

Link

Posted 07-09-2004
by GeertA

 

Laat ik maar met de deur in huis vallen: Misery is a butterfly is de beste plaat tot nog toe van dit New Yorkse trio. Blonde Redhead wordt (naar mijn bescheiden mening onterecht) vaak afgedaan als een zwak doorslagje van Sonic Youth. Toegegeven: de Italiaanse tweelingbroertjes Simone & Amadeo Pace en de Japanse Kazu Makino brachten tegendraadse en hoekige gitaarrock die het "arty farty"-sfeertje niet schuwde. En als je debuutplaat dan ook nog door Steve Shelley geproduceerd werd, dan is de link gauw gelegd.

Toch is Blonde Redhead altijd een beetje ondergewaardeerd door die stempel die ze sinds 1993 met zich meedragen (iets waar ze zichzelf terdege van bewust waren, zo heet één van hun platen niet toevallig Fake can be just as good). Maar daar zou met hun nieuwste plaat wel eens verandering kunnen in komen, want het lijkt alsof ze eindelijk hun eigen stem gevonden hebben. Blonde Redhead anno 2004 is gelaagder, subtieler en melancholischer.

Misschien zit de wissel van platenmaatschappij er ook voor iets tussen. De vertrouwde Touch&Go-stal werd omgeruild voor 4AD, en dat is op zich ook al een indicatie. Al dient gezegd dat de plaat al zo goed als af was vooraleer 4AD zijn interesse liet blijken. Blonde Redhead kon zich niet meer vinden in de lijntjes waarbinnen het bij Touch&Go moest kleuren en was op eigen houtje al begonnen met Misery is a butterfly, en dat getuigt toch wel van enig vertrouwen in eigen kunnen.

Stilistisch misstaat hun jongste telg ook niet bij 4AD. De gitaren zijn wat meer naar de achtergrond geschoven en het palet is breder geworden. Vooral de inbreng van de subtiele strijkpartijen is een schot in de roos. Hoogtepunten zijn de single, Messenger; de titelsong en; mijn persoonlijke favoriet Anticipation, dat drijft een op heerlijk gitaarloopje. Het trio kent ook zijn beperkingen, maar op geen enkel van hun andere albums wordt er zo creatief mee omgesprongen. Zo is zang nooit het sterkste punt geweest van Kazu en Amadeo, maar op Misery is a butterfly doen ze verdomd goed hun best om het te laten klinken alsof het allemaal zo hoort.

Kortom, de fans zullen zeker niet teleurgesteld zijn, en wie het nog niet was kan het nu worden!