Met zijn 31ste studio-album levert Bob Dylan opnieuw een klassieker af. Vijf jaar na voorganger Love and Theft put de bard uit zijn rijke muzikale roots om een beeld op te hangen van de Modern Times in het land van Bush & Co.
Dylan en zijn tourband, waarvan de leden hoorbaar moeiteloos op elkaar zijn ingespeeld en uit de losse pols citeren uit blues, rock 'n roll, country en jazz, komen erg relaxed voor de dag.
Ze toveren klassiekers in wording als Workingman's Blues nr 2 en Ain't Talkin' uit hun muzikale rugzak. In het eerste verhaalt de ‘kleine man' hoe hij overleeft in tijden van globalisering (“While I'm listening to the steel rails hum/Got both eyes tight shut/Just sitting here trying the hunger from/Creeping it's way into my gut”). Het tweede, de monumentale afsluiter van het album, roept de zielenroerselen tot leven van een man die om wraak schreeuwt voor de dood van zijn vader. Het dolende personage gaat gebukt onder “a dead man's shield”, ligt op de loer voor zijn vijanden (“If I catch my opponents ever sleeping, I'll just slaughter them where they lie”), en is op weg naar “the last outback, at the world's end”.
In het Dylan-universum kan de vrouw een gesel zijn (“Some young lazy slut has charmed away my brains (...) this woman's so crazy I swear I ain't gonna touch another one for years”) of een zegen (“I look into your eyes, I see nobody other than me/I see all that I am, and all that I hope to be”).
Andere must-haves op dit album zijn het jazzy, vrolijk kabbelende Spirit on the Water en het op een simpele beat gebouwde maar o zo mooie Nettie Moore over een vervlogen liefde die blijft knagen.
erwacht dus geen muzikale revolutie meer van deze zestiger, wel een album dat bol staat van de traditie maar voorzien van de onvergelijkbare Dylan-stempel.