Vergeet de teambuildingstages, de wellnessweekendjes, de yogaklassen of de kuren met actieve bifidus. Wie zijn lichaamsvezels wil doen vibreren, zijn poriën een extra portie zuurstof wenst te geven of dringend nood heeft aan een dosis adrenaline heeft genoeg aan 28 minuten luisteren naar Give blood van de Brakes. De oefening geeft je zoveel energie en levenslust dat je weer een week die stomme commentaar van die vervelende collega's de baas kunt.
Brakes is het hobbyproject van Eamon Hamilton van British Sea Power. Samen met de broertjes Tom en Alex White van Electric Soft Parade en Marc Beatty van Tenderfoot gooit hij op Give Blood alle remmen los. Vorig jaar zorgden The Shins met Chutes too narrow voor het zonnetje in huis. Dit jaar zijn de Brakes ervoor verantwoordelijk dat het winterweer langer dan normaal uitblijft. Muzikaal gaat de vergelijking echter niet helemaal op. Zijn The Shins een snoezig schoothondje, dan zijn de Brakes eerder een pitbull die met een venijnige grijns zijn prooi verslindt.
De Britten zorgen op de plaat voor een zelden geziene mix van stijlen. In een mum van tijd passeren in 16 takes punkrock, country, pop, americana en disco de revue. Nu weer klinkt het album venijnig, dan weer zeemzoeterig. Het geheel – ingeblikt in nauwelijks vijf dagen – bruist als een Aspro, beklijft als een stalker en swingt als een swiffer. Give Blood is de muzikale pendant van het literaire vitalisme. In tegenstelling tot wat de groepsnaam doet vermoeden, gaan de Brakes met een verbluffend enthousiasme uit de bol en nemen ze je mee in een draaikolk van tomeloos speelplezier.
Net zoals Guided by Voices hebben de Brakes een patent op gebalde, maar krachtige nummers. De songs duren soms slechts enkele seconden en zijn nooit langer dan 3,5 minuten. Het verhaal van de kwaliteit en de kwantiteit gaat hier zeker op. Wie al eens ging luisteren naar de derde editie van onze THS (nummer 4: Heard about your band ), wist dat overigens al. Op Give Blood trekken de Brakes nog een blik open. De opzwepende rock van Ring a ding ding of het wervelende What's in it for me? hebben je na anderhalve minuut al bij je nekvel en het countryriedeltje NY pie heeft slechts luttele seconden meer nodig om je heupen in beweging te krijgen (voor personen met een heupprothese: zie bijsluiter).
Op zowat alle nummers hoor je echo's van andere groepen, zoals White Stripes, Sex Pistols ( Pick up the phone ), Pixies (Hamilton zingt met hetzelfde hoge, sexy stemmetje van Frank Black), Girls Against Boys ( I can't stand to stand beside you) en zelfs de Scissor Sisters (in de catchy single All night disco party), maar vreemd genoeg hebben de Brakes niet te kampen met een gebrek aan eigenheid. En dat heeft dan weer te maken met de oerbritse humor die ze hanteren, wat de plaat nog een extra cachet geeft en het geheel nog verteerbaarder maakt. Hilarisch is Cheney, 10 seconden kabaal met als bindtekst “Stop being such a Dick”. Comma comma full stop (6 seconden) duurt dan weer net lang genoeg om de titel uit te brullen. Ook de teksten zijn knotsgek. Wat vond je van “Heard about Your band/I couldn't help it you were screaming in my ear” (Heard about your band) of het refrein uit All night disco party (“east west/north south/left right/croque monsieur, croque madam”)? De combinatie van humor en superbe nummers maakt de plaat onweerstaanbaar.
Het doet je overigens steeds weer de vraag stellen of het allemaal maar voor de fun is of niet. Zijn de – trouwens fantastische – pop en countrysongs gemeend of alleen maar een pastiche? We zullen de vraag maar open laten. Feit is wel dat You're so pretty begint met één van de meest hartverwarmende intro's van 2005 en dat Jackson één van de swingendste countrynummers is die ik de laatste jaren hoorde. Dat het serieuze en ingetogen liefdesliedje Fell in love with a girl de plaat afsluit, maakt de vraag alleen maar prangender.
Genoeg geluld nu. Straks duurt het lezen van deze recensie nog langer dan het beluisteren van de plaat. En dat zou een zonde van uw tijd zijn. Snel dus nu naar de betere platenwinkel, koop dit album en stel vast dat we het opnieuw bij het rechte eind hadden.