Als ik vijf namen moet noemen van mensen die het alternative country genre nieuw leven hebben ingeblazen de laatste jaren, dan zijn dat Will Oldham, Wilco, Ryan Adams, Iron and wine en Conner Oberst, ofte Bright Eyes. Deze laatste zet 2005 ambitieus in met maar liefst 2 releases tegelijkertijd: I'm wide awake it's morning en Digital Ash in a digital urn.
En laten we wel wezen, als de rest van de platen in 2005 dit niveau haalt, dan wordt 2005 een schitterend muziekjaar. Ik leerde Bright eyes kennen met Lover I don't have to love en was meteen verkocht. In de US of A is Bright Eyes al enige tijd vrij hot, en het ziet er naar uit dat Conner Oberst ook in Europa zal doorbreken in 2005.
Als je twee platen apart en tegelijkertijd uitbrengt is het logisch dat mensen meteen aan het vergelijken slaan. En ze zijn niet echt te vergelijken, want I'm wide awake... is echt een country getinte plaat terwijl Digital Ash... luider is en met electronica. Volgens de cijfers ging I'm wide awake... al meer over de toonbank en ik moet toegeven dat het voorlopig ook mijn favoriet is.
Hoe kan het ook anders, het is eigenlijk gewoon niks meer of minder dan een toekomstige "standard" in het genre. Oberst heeft net als Will Oldham geen wereldstem, maar beiden bezitten wel de onweerstaanbare gave om wanneer ze hun strot opendoen, je een krop in de keel te bezorgen. Muzikaal zit het boordevol kleine details die je kippevel bezorgen en waardoor je meteen weet dat dit het soort songs zijn die tijdloos zijn en je er nog lang zal van kunnen genieten. Luister bijvoorbeeld eens naar Land Locked Blues (één van de drie nummers waar Emmylou Harris (ja, Oberst kent zijn klassiekers) meezingt) en je weet meteen waar ik het over heb. Dit is het soort songs waarvoor de repeattoets is uitgevonden en de tekst mixt op briljante wijze het persoonlijke en het politieke en kan misschien nu al uitgeroepen worden tot songtekst van 2005. Lua bewijst dat je niet veel nodig hebt om te ontroeren. Old Soul Song (for the new world order) heeft de mooiste pedal steel sinds Everclear van American Music Club. In Poison Oak klinkt het "the sound of loneliness makes me happier" en de pedal steel huilt mee. We are nowhere and it's now is een ander pareltje van deze prachtplaat.
Wat Digital Ash... betreft ben ik er nog niet uit en daar kom ik later nog wel eens op terug. Laat dit meesterwerkje alvast niet links liggen. Btw, Bright eyes staat op 21 februari in de Botanique. Gaat dat zien!