Canada grossiert de laatste tijd in grote los/vast collecieven (met een rist aan zijprojecten) die de critici in zwijm doen vallen. Denken we maar aan Godspeed You Black Emperor, The Arcade Fire, The New Pornographers of deze Broken Social Scene. Zo'n 15 mannen en vrouwen allen tesaam. Komt zoiets wel goed, vraagt een mens zich dan af. En terecht. Soms krijg ik immers de indruk dat men elkaar wat voor de voeten loopt en dat de songs beter gediend waren met hier en daar wat franjes minder.
Althans, dat is wat ik over de tweede helft van de plaat denk. Hoe vaker ik de CD hoor, hoe meer de details op z'n plaats lijken te zitten in het eerste deel van de plaat en hoe meer ze elkaar voor de voeten lijken te lopen in het tweede deel. De plaat begint sterk met Our faces split the coast in half: een chaotische track met de vocalen (Lightburn van The Dears) lekker achteraan in de mix. Zowat halverwege trekt de mist echter even op en kan je even tot rust komen. Ik moest in het begin wat denken aan 7 days, 7 weeks van dEUS en ik vond dat dEUS tot een duidelijker, helderder geluid was gekomen. Nu durf ik geen voorkeur meer uitspreken voor dezer of gener aanpak. Ibi Deeams of Pavement a Better Half doet me terugdenken aan de glorietijd van The Afghan Whigs, met dat verschil de finale hier een hele song duurt en dat is wel een beetje van het goede teveel. 7/4 (Shoreline) kenden we al van onze THS3 en is nog één van de tracks die me aan Barman & C° doen denken.
Een andere groep waar ik aan moet denken is Sigur Rós. De muziek van BSS leunt op deze plaat ook zwaar op sfeer, maar dan op een slordige, indiemanier. Alsof Pavement Sigur Rós zou coveren. Er is echter ook plaats voor meer uitgesproken indierock zoals Fire Eyed Boy, dat met z'n eenvoud voor wat verluchting zorgt. Keerpunt op de plaat is het magistrale Windsurfing Nation. Alweer een dEUS-achtig ritme met voorzichtige electronische wizardry en, driewerf hoera, handgeklap! Sorry, ik kan er niet aan doen, maar handgeklap werkt altijd aanstekelijk bij mij. Opvallend zijn ook hier de vocalen, van het schreeuwerige van bv. Pretty Girls Make Graves tot zelfs een stukje rap. Swimmers wordt nog gered door de subtiele koperblazers op het einde, maar vanaf dan verliest de groep focus.
Hotel krijgt een groove mee, maar weet nooit echt te beklijven. Handjobs for the holidays klinkt als een slechte remix van de eerste helft van de plaat. Superconnected komt live wellicht beter tot zijn recht terwijl Bandwitch ten onder gaat aan details die teveel naast elkaar staan in plaats van elkaar te versterken of onderuit te halen.
Beetje moeilijk om hier dus een cijfer op te plakken en een beetje een gemiste kans ook. Misschien dat een andere programmatie van de nummers mijn globale indruk had opgekrikt. Niets belet me natuurlijk om zelf met de volgorde te gaan spelen, maar ik denk eerder dat ik meestal naar de eerste 8 nummers zal grijpen om mijn Ipod mee te vullen. Desalniettemin blijft dit een plaat waar, en nu noem ik ze nog een laatste keer, dEUS-fans zeker eens moeten naar luisteren.