Ik weet nog dat toen ik m'n eerste Calexico-plaat kocht de mannen van de MusicMania in Gent het zelf niet goed wisten. Was het nu Spoke van Calexico, of Calexico van Spoke? Zeker was dat het om de heren Burns en Convertino ging en aangezien ik zwaar onder de indruk was van de Giant Sand-Lisa Germano collaboratie OP8, kocht ik de CD blindelings. Een paar jaar later was er geen twijfel meer mogelijk. Calexico was groter dan Giant Sand ooit geweest was. Met hun Tex Mex-Americana hadden ze een gat in de markt gevonden en baanden ze zich een weg naar zowel het Radio 1- als het Studio Brusselpubliek.
Stilstaan is achteruitgaan, moet Calexico gedacht hebben, want op hun nieuwe plaat proberen ze nieuwe wegen in te slaan. Nouja, wegen... Zeg maar zijwegen. Verwacht van hen nu plots geen drum 'n' bass of deathcore. Was hun "oude sound" dan uitgemolken? Met een track als Roka ben ik geneigd te zeggen van niet. Het is zelfs één van de betere tracks op Garden Ruins. Waar leiden die nieuwe wegen dan heen, vraagt u zich ongetwijfeld af. Wel, je zou de songs op 2 buitenbeentjes na (Roka, Nom de plume) grofweg kunnen opdelen in de rockers (Letter to Bowie Knife, All Systems Red,...) en de meer folk-getinte nummers (Yours and mine, Luckey Dime,...)
Calexico heeft in ieder geval goed begrepen dat first en last impressions tellen en ze beginnen en eindigen hun plaat dan ook met de sterkste nummers. Opener Cruel is uitstekende Americana-rock met uitgekiende arrangementen en een mooi einde. Bovendien ook genoeg raakvlakken met de "oude" sound. Wat mij betreft de ideale Cucamonga-track. Afsluiter All Systems Red is ondanks zijn rustige begin een verschroeiend (ze komen tenslotte uit Arizona) intense track vol hopeloosheid. Een dijk van een song waar geen Donau doorbreekt en de meest geslaagde oefening in Calexico nieuwe stijl.
De rest van de plaat is zeker niet slecht (op Nom de plume na, dat is overbodige neuzelarij) maar toch mis ik iets. Misschien ligt het aan mijn aangeboren neiging om direct referenties te gaan zoeken naar andere artiesten? Ik kom oa. uit bij Mark Kozelek (Yours and mine), Elliot Smith (Luckey Dime), Steve Wynn (Deep Down) en Will Johnson (Cruel). En dat vind ik een beetje jammer. In hun zoektocht naar een nieuwe richting hebben Burns en Convertino een groot deel van hun eigenheid moeten afgeven.
Conclusie is dat we Garden Ruins echt moeten beschouwen als een overgangsplaat. Zoetjes aan, niks forceren. Zo zijn ze altijd al geweest. Kijk maar hoe subtiel ze uit Giant Sand zijn gestapt. De fundamenten zijn nog steeds solide en het feit dat ze op All Systems Red alvast een eerste keer in de roos schieten stemt me hoopvol voor de toekomst van Calexico.