The Cardigans, Super Extra Gravity

a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #


(Stockholm records, 2005)
Rating: 6.8/10

1. Losing a friend
2. Godspell
3. Drip drop teardrop
4. Overload
5. I need some fine wine and you, you need to be nicer
6. Don’t blame your daughter [Diamonds]
7. Little black cloud
8. In the round
9. Holy love
10. Good morning Joan
11. And then you kissed me II

Posted 27-10-2005
by GeertA

Ik heb het op de blog al eens ergens geschreven, ik heb altijd al een zwak gehad voor Nina & haar Cardigans. Mijn oude leraar Nederlands/Engels in het secundair had daar een term voor: "schuldig genot". Al is dat oordeel misschien wat te streng, de pop van The Cardigans heeft misschien iets te veel commerciële potentie voor de alternative ziel, maar is nooit platvloers en gratuit. Nee, hun Scandinavische intelligentie en twist zorgt alweer (cf. bespreking Sigur Rós) voor genoeg voordeel van de twijfel, en ik geef het toe, de sexy aantrekkingskracht van de boomlange blondine (ja, ze is terug blond) Nina Persson zal ook wel een rol spelen.

De voorganger Long gone before daylight liet ons kennis maken met een donkerder, atmosferischer kant en ook al beweren de Cardigens dat elke nieuwe plaat van hen zich wil afzetten tegen de vorige, de ondertoon op Super Extra Gravity is toch opnieuw wat aan de schaduwzijde. Neem bijvoorbeeld de uitstekende single met dito titel (mooiste van het jaar?) I need some fine wine, and you, you need to be nicer. Ook al klinkt de muziek speels, de tekst beschrijft een relatie die niet echt goed zit.

De plaat begint wat klef met Losing a friend. Muzikaal heeft deze song te weinig te bieden voor de alternatieve meerwaardezoeker. Gelukkig hebben we dan meteen het slechtste gehad en met Godspell serveren ze ons weer een typische, opgewekte Cardigans-poprocker. Don't blame your daughter (diamonds) is een open brief aan Nina's moeder en is haar meest openhartige tekst tot nu toe, zegt ze zelf. De song had even goed op een Aimee Mann album kunnen staan, en er zijn slechter referenties denkbaar. In the round drijft op een heerlijk baslijntje en is het soort nummertje dat je toevallig hoort op de radio en je ineens boven de file en het grauwe herfstweer kan uittillen.

Globaal gezien is Super Extra Gravity kwalitatief minder consistent dan de voorganger, maar ik heb van The Cardigans eigenlijk nooit meer verwacht. Op elke plaat staan immers wel een paar nummers die ik links laat liggen, en het is af en toe best aangenaam om eens een CD te horen die klinkt zoals je had verwacht.