Weinig fans werden de laatste tijd zo in de watten gelegd als die van Nick Cave. Pas eind vorig jaar trakteerde de Aussie ons nog op een puike dubbelaar (Abattoir blues en The lyre of Orpheus). Enkele maanden later ligt er een box met drie exemplaren voor de geïnteresseerden te wachten. B-sides and rarities is allesbehalve een tussendoortje en bewijst hoe rijk het oeuvre van Cave wel is.
De laatste jaren heeft Nick Cave gewoon een 9-5-job. Net zoals de meeste stervelingen onder ons gaat hij naar eigen zeggen 's morgens achter zijn bureau zitten om in de vooravond thuis terug zijn pantoffels aan te trekken. Ondertussen schrijft hij ballads, potige rocknummers en apocalyptische songs bevolkt met figuren uit de onderkant van de samenleving.
Sinds het afscheid van The Birthday Party heeft Cave samen met zijn Bad Seeds al een hele weg afgelegd en leverde hij stuk voor stuk platen af die de tand des tijds op een veilige afstand houden. Deze B-sides and rarities geeft een fraai overzicht van Caves werk door de jaren heen en de verschillende stijlen die hij aankan. Dergelijke platen leveren doorgaans enkel voer voor fans op en bevatten materiaal dat het terecht niet haalde op reguliere albums. Dat is allesbehalve het geval bij dit werk, dat in totaal voor 56 nummers en meer dan 3,5 uur luistergenot zorgt.
Een schat aan materiaal dus, met B-sides waar andere artiesten alleen maar van kunnen dromen. Op de drie platen zijn ook een rist covers te vinden zoals Running scared van Roy Orbison, Helpless van Neil Young, Black Betty van Leadbelly, Tower song van Leonard Cohen, What a wonderful world van Louis Armstrong (samen met het nog steeds niet overvolle drankorgel Shane MacGowan) en Rainy night in Soho van The Pogues. Ook de soundtracks die Cave schreef voor een aantal films van Wim Wenders (Until the end of the world, Faraway, so close en The soul of a man) zijn erop terug te vinden.
De songs loodsen je door het werk van Zijne Zwarte Hoogheid, met onder meer enkele punknummers, meer melodieuze en dromerige creaties die op The Good Son of The Boatman's call zouden passen, een reeks (murder) ballads en herwerkingen van traditionals. Op CD2 trekt Cave nog een vers blik fantastische vertellingen open. De personages sneuvelen bij bosjes, hersenen spatten in het rond, maar door de poëtische vertelkracht masseert Cave met brio de potentiële verontwaardiging weg. Luister maar naar The ballad of Robert Moore and Betty Coltrane of naar Knoxville girl . In O'Malley's Bar Pt. 1, 2 en 3 spant Cave zijn verhaal uit over drie versies van hetzelfde nummer. Op CD3 zijn de messen en revolvers weer opgeborgen en de flessen leeggedronken. Het overgrote deel van de songs ademt een gemoedelijke en uiterst genietbare sfeer uit, zoals Come into my sleep of Swing low.
Uiteraard zijn op deze box ook mindere nummers te vinden, maar met deze nieuwste exploot bewijst Nick Cave opnieuw dat hij een rasartiest en één van de muzikale groten der Aarde is.