2005 was en blijft een excellent jaar voor de popmuziek. Van de Britpop van Maxïmo Park tot de powerpop van The New Pornographers. En nu is er The Clientele. Dit drietal uit Londen duffelde op The Violet Hour z'n melodieën nog in dikke lagen reverb wat een warm en tijdloos gevoel gaf. Maar nu is er Strange Geometry, een plaat waarmee ze klaar lijken te zijn voor "de grote doorbraak" (?) en die men kan catalogeren onder "picture perfect pop".
Strange geometry is dus de tweede full CD van het drietal en laat een breder geluid horen dan op het debuut uit 2003. Strijkers en af en toe een psychedelisch tintje (bv. het orgeltje in My own face inside the trees) komen de folkpop van Alasdair Maclean, James Hornsey en Mark Keen vergezellen en allemaal samen zorgen ze voor het perfecte antigif tegen de winter.
Fans van The Byrds, Stars, Galaxie 500, The Go Betweens, Felt, The Sundays, Nick Drake, vroege Fountains of Wayne, Kitchens of Distinction... worden vriendelijk verzocht deze plaat op zijn minst eens te beluisteren. U zult het zich immers niet beklagen. Meer nog, u zult genieten van songs zoals Since K got over me (zo mooi als een warme dag in oktober), E.M.P.T.Y. (dat geniale, gekke gitaarsolo-momentje), Spirit (weemoedige pracht) of Losing Haringey (spoken word).
Het enige negative punt dat men zou kunnen aanhalen is dat het allemaal nogal op elkaar lijkt. Nieuwlichterij of veel muzikale variatie of risico moet u van deze heren niet verwachten, maar wanneer het vakmanschap met zoveel meesterschap gepaard gaat kunnen wij niks anders dan nederig het hoofd buigen. Net zoals Takk van Sigur Ros slaagt deze plaat er immers in een immens gevoel van gelukzaligheid op te roepen. Waar dat bij de IJslanders vooral voortkomt uit het epische dagdromen, weten deze Londenaren precies de juiste melancholische snaar te tokkelen die me doet denken aan alles wat me aantrekt over het Kanaal en de maanden die ik er gewoond heb. Laat de winter nu maar komen. Ik ben er klaar voor!