Het blijft verbluffend hoeveel kwaliteit er overgewaaid komt uit Canada. Het land mag dan wel het tweede grootste land ter wereld zijn, het telt maar 25 miljoen inwoners. En toch laat het op muzikaal vlak evenveel of misschien zelfs meer van zich horen dan grote broer Uncle Sam. Dat was ook in 2005 het geval. Er waren niet enkel Arcade Fire, Broken Social Scene, Silver Mount Zion of The New Pornographers, maar ook de Constantines.
U zag het al in ons jaaroverzicht – en als dat niet het geval is, schiet je dan zo snel mogelijk naar hier- dat deze jongens uit Ontario met Tournament of hearts in mijn persoonlijke top-10 staat. De derde plaat van dit vijftal is na het titelloze debuut en Shine a light een voorlopig hoogtepunt. “Dit is rock zoals je die zelfden hoort: uitgebeend en uitgekleed, maar toch cassant en to the point. Dit is Queens of the Stone Age, maar een stuk minder barok. De derde plaat van deze Canadezen is veruit hun beste en loodst hen naar het peloton van de grote indiegroepen. Welkom”, schreven we als verantwoording. Een maand later en na enkele extra luisterbeurten, blijft deze stelling meer dan overeind.
De Constantines slagen erin om met een minimaal aantal elementen en instrumenten een maximaal effect te verkrijgen. Dat is al meteen te horen bij de opener Draw us lines, die vrijwel uitsluitend drijft op een ontketende drum die voorhamersgewijs het ritme aangeeft en op het juiste moment wordt bijgestaan door een falanx woeste gitaren. Verbluffend. Ook Hotline operator is perfect opgebouwd en barst van de spankracht. Dit is een Braziliaanse aanval met een hakje afgewerkt door Ronaldinho, een liefdesdaad met het exacte voorspel en op het ideale moment afgemaakt door iemand die hopelijk knapper is dan Ronaldinho. Hoewel in mindere mate gaat die vergelijking ook op voor Love in fear.
Iets maniëristischer gaat het eraan toe in Lizaveta, een pretentieloze rocker met toeters en blazers – letterlijk dan – die zich langzaam maar zeker in je mp3-geheugen nestelt. Het country getinte Soon enough is dan weer een atypisch nummer voor de plaat. Het is veel speelser en poppier dan de rest en hinkt op een soort ritme waar 16 Horsepower een patent op heeft. Het scoort bij je nederige dienaar ook omwille van de tekst: “Years from now, they will make water from the reservoir of our idiot tempers. Soon enough, work and love will make a man out of you”. Het zou evengoed een levenscredo kunnen zijn.
Andere opvallende nummers zijn Working full-time, een song die fel knipoogt naar Paul Weller en voorzien is van een AC/DC-riff (!!), en het samenzweerderige en sfeervolle Thieves. Enig minpunt is dat de Constantines na een verschroeiende start op het eind wat zuurstof tekort komen. You are a conductor en Windy road zijn overduidelijk hekkesluiters en steken een beetje af tegen de rest. Ook al duurt de plaat nu al slechts 37 minuten hadden de Canadezen hier beter het mes in gezet.
Maar genoeg gejammerd. Ondanks dit euvel zijn en blijven wij in de ban van Tournament of hearts. Nu nog hopen dat de Constantines na de lovende kritieken ook de weg vinden naar het hart van het grote publiek. Ze verdienen het.