Ik denk dat ze aan de andere kant van de oceaan een beetje jaloers werden op het succes van Franz Ferdinand, Bloc Party en andere Maxïmo Parks (sorry, ik kan het niet laten om reclame te maken voor deze heren). We moeten hier dringend weer een hype à la Arcade Fire lanceren, moeten ze gedacht hebben. Enter Clap Your Hands Say Yeah. Originele bandnaam, energieke pop, new wave quirkiness van Talking Heads,... Het perfecte antwoord, dacht men. Billboard, Pitchfork,... allemaal sprongen ze op de kar en de hype was vertrokken.
Pas op, het in eigen beheer uitgebrachte (dat alleen al verdient respect) van deze heren is zeker niet slecht. Verre van. Maar om deze plaat zo'n hoge scores te gaan geven, euhm, laat ons even serieus blijven en de feiten nuchter bekijken.
Het gelijknamige debuut van dit vijftal uit Brooklyn, New York telt 12 songs die je meestal zou kunnen bestempelen als een kruising tussen Modest Mouse en Bloc Party. De zang van Alec Ounsworth doet meestal denken aan David Byrne, en ook muzikaal is de link met Talking Heads vlug gelegd. Bon, van hun originaltiteit moeten ze het dus niet hebben. De composities zelf zijn ook niet allemaal even consistent genoeg om de hype te rechtvaardigen.
Maar misschien ben ik ondertussen al te negatief aan het klinken. Het is immers best een aangename plaat die het kopen waard is. Details of the war is een zorgvuldig opgebouwde song waarin zowel de muzikale potentie als de stem van Ounsworth fraai tot uiting komen. The Skin of my yellow country teeth is meer uptempo en speelt leentje buur bij het gitaartruukje van dEUS' Hotellounge. Samen met Heavy Metal, In this home on ice (misschien wel het beste nummer op de plaat, heel Brits klinkend maar op een heel nonchalante manier) en Upon this tidal Wave of Young blood de beste nummers op deze plaat.
Mijn conclusie in hun geval is: blijven trainen. Potentie is er overduidelijk, daar kan ik niet omheen. Maar laat ons wel wezen, met een half geslaagde plaat kom je er deze dagen niet. Ik ben niet de superfan van Arcade Fire, maar het minste wat je over hun plaat kon zeggen was dat ze consistent was en een bezieling uitstraalt (ook al vind ik die dan niet super). Clap your hands and say yeah, wel, nog een paar keer proberen en dan doen we het misschien. Voorlopig houden we het op Nod Your head and say maybe.