Zoals beloofd in de recensie van Belle & Sebastian buigen we ons nu over de samenwerking tussen "Belle & het beest", ofte Isobel Campbell en ex-Screaming Trees-frontman Mark Lanegan. In het zelfde jaar als Dear Catastrophe Waitress (de laatste plaat die ze maakte met B&S) bracht la Campbell ook solo Amorino uit. Een beetje een te luie plaat om echt te boeien, maar het vooruitzicht naar deze nieuwe schijf met medewerking van Mark Lanegan deed me toch lichtjes watertanden. Ik ben immers fan van 's mans werk en, vooral, zijn stem.
Dat Ballad of the Broken Seas een vlag is die de lading volledig dekt, hoeft ons niet te verbazen. Gebroken ballades zijn Isobel haar ding en ook Mark Lanegan zijn stem leent zich uitstekend voor dit genre. Denken we maar aan zijn samenwerking met The Walkabouts op de Charlie Rich-cover Feels like going home. Eigenlijk wou ze een plaat maken met Tom Waits, maar die ging nooit op haar uitnodiging in. Lanegan liet echter verstaan dat hij het wel zag zitten (can we blame him?) en het hoeft ons dus niet te verbazen dat hij op deze plaat een staaltje van zijn beste Waits ten berde brengt. De kans zit er zelfs dik in dat dit niet de laatste samenwerking tussen de twee zal zijn, en dat kunnen we alleen maar toejuichen.
Toen ik van het project hoorde moest ik direct een beetje aan Kylie & Cave denken, maar deze plaat blijkt veel donkerder en intenser te zijn. Campbell is immers het lieflijke elfje dat als een sirene zoete dingen in je oor fluistert, terwijl Lanegan flink zijn best doet om zijn getormenteerde ziel boven te halen. Dit is een contrast dat werkt! Een spannende sexuele ondertoon is ook nooit veraf zoals in (Do you wanna) Come walk with me: "there's a crimson bird flying when I go down on you.". Of kijk maar naar de videoclip van de uitstekende Hank Williams cover Ramblin' Man.
Andere namen die direct te binnenschieten zijn Nancy Sinatra, Lee Hazlewood (The False Husband), Johnny Cash, Gainsbourg/Bardot, Nick Drake, Cohen, Townes Van Zandt of in Honey what can I do zelfs een vleugje Yo La Tengo. Qua namen noemen kan dit wel tellen, niet? En het is allemaal wel leuk om "te doen denken aan", maar waar deze liason dangereuse pas echt zijn sporen verdient is in de zwarte magie die ontstaat tussen de stemmen van beide vertolkers. Beeld je in dat David Lynch Lolita van Nabokov zou verfilmen. Wel, op deze plaat is Campbell de lolita van dienst die de emotioneel labiele Humbert/Lanegan dronken voert met haar charmes en een fikse scheut whisky.
En om de clichés te vervolledigen: dit is een plaat voor in de late uurtjes. Ze is donker en ontroerend, spannend en intens, gevaarlijk en onschuldig. En ze ligt nu in de winkels om er van te genieten als de zieke, perverse figuren die we zijn. Come to the dark side!