Toegegeven. We hadden The Cure al een hele poos links laten liggen wegens schielijk overleden aan een creatieve dood. Een oude schoolmakker en Robert Smith-aanhanger van het eerste uur bestempelden we als een escapist en als iemand die was blijven hangen in de jaren '80. Maar zelfs het beste paard struikelt al eens. We geven ootmoedig toe dat we ons heel misschien vergist hebben. Uit de nieuwste plaat van The Cure blijkt immers dat Smith uit zijn as herrezen is. Of de nieuwe bijbelvertaling daar voor iets tussen zit, is voorlopig onduidelijk.
Zowat 10 jaar geleden luidde de diagnose voor Smith en co: bloedarmoede. Na Wish leverden ze geen platen meer af waarbij een waw-gevoel opwelde. Dat is nu – misschien omdat we terug hetzelfde verwachtten – duidelijk anders. The Cure klinkt opnieuw fris van de lever, zorgt op zijn titelloze nieuwe album voor enkele kippenvelmomenten en heeft er duidelijk weer zin in. De plaat zorgt voor de stroomstoot die we in deze troosteloze herfstdagen goed kunnen gebruiken.
Sinds Furious van The Throwing Muses hoorde ik geen openingsnummer waarin zo'n opgekropte woede gebald zit als in Lost . “I can't find myself” schreeuwt Robert Smith uit. Gewoon die zwarte laag vastgeroeste make-up van je gezicht schrapen, hoor je ons denken. Tevergeefs. Ook het neurotische en energieke Labyrinth zit vol vitriool. Smith spuwt zijn gal uit: “But the sun is cold - the sky is wrong/the stars are black – the night is gone/the world is still – the space is stopped/the time is out – the day is dropped/the house is dark – the room is scarred/the boy is stiff – the bed is hard/the blood is thick – the head is burst/the taste is dry – the kiss is thirst”. Je zou voor minder lid worden van het Vlaams Blok. Ook in Us or them en Never – bijna een regelrechte rocker – blijkt dat Smith een serieuze kei in zijn schoen steken heeft.
Poppier, minder strak en meer volgens The Cure-stijl zijn Before three en The end of the world. Kers op de taart zijn echter Alt. End , een catchy song met enkele stroomversnellingen, en de naar de keel grijpende afsluiter The promise , dat begint met een weergaloze intro van anderhalve minuut, na nog eens zeven minuten uit elkaar spat in noise en muzikale chaos en langzaam aan uitdeint. Als fervente aanhanger van de choastheorie kunnen we niet anders dan dergelijke nummers toejuichen.
Niet alle songs overtuigen echter op The Cure . Sla track 5 ( Anniversary ) maar gauw over wegens slaapverwekkend en teveel referend aan die afschuwelijke synthesizer stuff uit de jaren '80. En wat er mis is met (Don't know what's going) On en Taking off weet ik niet heel goed, maar de nummers komen niet echt van de grond.
Al bij al is The Cure toch een aangename verrassing. Hoewel. Moeten we nu opnieuw al de nieuwe platen beginnen aanschaffen van groepen die ooit wel goed waren, maar alleen nog platen maken om den brode? Wellicht niet, maar een verloren zoon die terugkeert naar zijn stal ontvangen we altijd met open armen. Zou die bijbelvertaling er toch voor iets tussen zitten?