Het Vlaams Blok is veroordeeld als racistische partij! Of dit echter zo positief is, zal nog moeten blijken. Aangezien het VB welicht onder een andere vlag door het politieke leven zal gaan en zich nu nog meer kan gaan wentelen in zijn slachtofferrol, zou het hele proces wel eens een omgekeerd effect kunnen hebben. Of dit een excuus is om het proces niet te voeren, is weer een andere zaak.
Maar wat heeft dit met het concert van The Dears te maken?! Wel, ik weet het zelf niet goed. Ook de band niet. Feit was dat vlak voor het begin van het optreden er dringend nog wat hoera-kreetjes gelost moesten worden en één van de advocaten van de Liga voor de Mensenrechten – burgerlijke partij op het proces - een woordje mocht richten tot het aanwezige publiek. De drummer van The Dears probeerde daar tevergeefs, mijn excuses voor de flauwe woordspeling, een stokje voor te steken.
Maar wie zijn The Dears nu eigenlijk? Wel, The Dears komen uit Canada en worden door menigeen getipt als “the next big thing". Zo wonnen ze bijvoorbeeld de Band of the festival Award op het prestigieuze SXSW en kregen ze aandacht in Rolling Stone, The Guardian en dichter bij huis De Tijd van afgelopen weekend. Ook luister.info deed een duit in het zakje door hen op te nemen in de eerste aflevering van The Headphone Sessions.
De muziek van The Dears zou je kunnen classificeren onder de noemer "episch". Hoewel ze zich duidelijk laten beïnvloeden door tal van collega's, is het niet eenvoudig ze in een bepaald hokje te steken. Ze zijn intelligent genoeg om er een eclectische en smakelijke melting pot van te maken. In elk nummer hoor je wel een andere groep of artiest. Ook dinsdag in de Vooruit was dat zo. The Smiths waren bijvoorbeeld prominent aanwezig. Maar we hoorden ook Coldplay, Supergrass, Tragically Hip, Black Rebel Motorcycle Club, You Am I en argh…, zelfs The Darkness. Als volbloed-Canadezen hebben ze duidelijk ook naar een aantal Constellation-groepen geluisterd, afgaand op de soundscapes die ze gebruiken. Lightburn geeft ook zelf toe dat hij zich door iedereen laat inspireren: "I don't even own any records, to tell you the truth. I'm the kind of guy who just walks down the street, hears some music playing in the air somewhere and rips it off." Toen één van de twee vrouwelijke ijskonijnen die achter de synthesizer en geluidscomputer stonden een dwarsfluit bovenhaalde, dachten we zelfs even terug aan die compleet geschifte groep The Ozric Tentacles.
Maar goed, The Dears smeden alles om tot een gevarieerd geheel. Britpop, lang uitgesponnen psychedelische songs met een dosis noise of regelrechte houthakkersrock: het passeert en passeerde ook dinsdag allemaal de revue. De gitaar staat in elk geval centraal, samen met de karaktervolle stem van Lightburn die enkele octaven aankan.
Potentie genoeg dus. Helaas kwam het er dinsdag lang niet altijd uit. Zowel bij de groep als bij het publiek sloeg de vonk niet echt over. De Canadians deden nauwelijks moeite om sympathiek over te komen. Behalve een sporadische “thank you” bleef enige vorm van communicatie uit. En het publiek toonde ook al niet bijster veel belangstelling. Dat het om een gratis concert ging, zat daar wellicht voor iets tussen.
Een overweldigend optreden was het dus zeker niet. Vaak liet het sextet de nuances achterwege die het album No cities left typeren en die het nummer We can have it bijvoorbeeld zo goed maken. The Dears speelden een gevarieerde set en af en toe werd duidelijk dat deze jongens en meisjes een grote toekomst voor zich hebben, maar de vaak tegendraadse melodieën en strakke ritmes verdronken in de Vooruit te vaak in een poel van middelmaat. Nog veel boterhammen eten en alles komt in orde.
Over één ding mochten we wel niet klagen. Lightburn haalde als apotheose van het optreden het symbool van luister.info naar boven: een megafoon. Gratis optreden, gratis reclame. Het concert vond niet voor niks plaats in het cultuurhuis van de Vlaamse socialisten. Thanx anyway.