Het was al weer een tijdje geleden dat ik me nog eens een jazzplaat had aangeschaft. En ik moet toegeven dat als ik er één koop, ik meestal teruggrijp naar de klassiekers zoals Davis, Coltrane, Silver,.. (tenzij je zaken zoals Koop, Marc Moulin en St Germain ook jazz wil noemen). Ik besloot het er op te wagen met Mountain Passages van Dave Douglas. Een trompettist die ondanks zijn jeugdige leeftijd toch al zijn sporen heeft verdiend bij bv. John Zorn, Bill Frisell, Marc Ribot, Tom Waits, etc.
De plaat is een verzameling van composities die deze Amerikaan speelde op het I Suoni del Dolomitti-festival in 2003. Het is in ieder geval een originele plek om een concert te houden, ik zie ze al de bergen intrekken, samen met de toeschouwers. De plaat is overigens ook opgedragen aan zijn vader, een ervaren klimmer.
Als voorbereiding op het festival kreeg hij een plaat toegestuurd met daarop de traditionele Landino-muziek die in de Dolomieten gemaakt wordt. Douglas gooit het mee in zijn eigengereide mix van allerlei jazzstijlen, gaande van free jazz tot bop. Hij wordt daarbij vakkundig bijgestaan door Marcus Rojas op tuba, Peggy Lee op cello, Michael Moore (clarinet en andere dingen met een rietje) en Dylan van der Schyff op de drums. De studio opnames die hier te horen zijn werden opgenomen in Vancouver.
Ik zal het maar meteen toegeven, ik ken te weinig van jazz om aan het vergelijken te slaan, om het te hebben over contrapunten en fraseringen, om de virtuositeit van de artiesten correct te kunnen inschatten, om de subtiliteiten van de articulatie te duiden,... Wat ik u wel kan zeggen is dat de CD me uitermate bevalt en dat ik inderdaad soms het gevoel krijg als een adelaar tussen de bergtoppen te scheren, of uit te kijken op een prachtig dal met behalve de stilte en de wind niks rondom mij. De muziek ademt een gevoel van vrijheid en biedt me toch voldoende raakpunten met mijn "normale" muzikale voorkeuren. Zo is Bury me standing vrij post-rockerig en doet A nasty spill me denken aan Rocker van Miles Davis. De roots van Gumshoe liggen dan weer ergens in New Orleans en Off Major klinkt dan weer vrij improvisatorisch. U leest het, voor elk wat wils op deze plaat.
Verspil uw geld dus niet aan artiesten zoals Jamie Cullum en Norah Jones die met jazz evenveel te maken hebben als Helmut Lotti met klassieke muziek. Probeer eens wat echte hedendaagse jazz, van bv. een Charlie Hunter, of Medeski, Martin & Wood, of deze Dave Douglas, een passage die blijft kleven.