Het verhaal van The Crane Wife gaat alsvolgt: op weg naar huis vindt een arme boer een gewonde kraanvogel met een pijl in de vleugel. Hij neemt de kraanvogel mee naar huis en verzorgt die. Op een morgen staat er plots een prachtige vrouw voor zijn deur. Hij neemt haar in huis, ze worden verliefd en ze trouwen. Zijn vrouw moet echter meehelpen het hoofd boven water houden door het weven van de mooiste en zachtste stoffen. Ze bezweert haar echtgenoot nooit te komen kijken in haar werkplaats, maar op een dag kan hij zijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en gaat piepen door een kier. Daar ziet hij een kraanvogel pluimpjes uit haar vleugel trekken en verwerken tot vederzachte stof. Meteen is de betovering verbroken en is de kraanvogel voor altijd haar gevederde zelve.
Het van oorsprong Japanse verhaal doet sterk denken aan de Griekse mythes en sagen en het universele thema "verlangen". Of zoals Hal Hartley het in Simple Men liet klinken: "There are no such things in life as romance and adventure. There's only trouble and desire. And the funny thing is: when you desire something, you immediately get into trouble. And when you're in trouble, you don't desire anything at all."
Colin Meloy gebruikt graag de grote thema's om zijn verhalen rond op te bouwen. Hij is dan ook een begenadigd verteller die met zijn unieke stem de luisteraar aan zijn lippen kan laten hangen. Voor het eerst slagen nu ook de rest van The Decemberists de grandeur van hun frontman te volgen en The Crane Wife klinkt dan ook als het meest gedetailleerde album van deze neo-folkies.
Van het angstaanjagende kinderliedje (het is ten slotte Halloween) The Shankill Butchers (over de gelijknamige Orangisten cum sadisten), het funky The Perfect Crime 2, het op een stevige rockriff drijvende When the war came (hoe lang houdt Bush het nog vol?), het folky Summersong of de pop van Yankee Bayonet... ; The Decemberists klinken ambitieuzer dan ooit. Tegelijkertijd weten ze echter genoeg ruimte te laten om de songs te laten ademen. Het is niet dat de songs bezwijken onder een stortvloed aan details. Nee, het is de kwaliteit van de details die het 'm doet.
Wellicht dat de overstap naar major Capitol er voor iets tussenzit? Of het productiewerk van Chris Walla (Death Cab For Cutie)? In ieder geval, Meloy en de zijnen bevestigen opnieuw één van de beste groepen te zijn die Amerika de laatste jaren heeft voortgebracht. Met hun roots stevig in het verleden (van de folk van Fairground Convention over het theatrale van Pink Floyd tot de sombere pop van The Smiths), weten ze verdomd fris te klinken. Hun jongste worp wordt dan ook van harte aanbevolen.