Hoe zou New Order anno 2010 kunnen klinken? Of wat als Underworld een popplaat probeerde te maken? Wat als Fuck Buttons hun naam veranderden in "Horny glint in the eye Buttons"? Wel, de kans zit er dik in dat je dan ergens in de buurt van Delphic zou uitkomen. Deze debuutplaat is alvast een schot in de roos. De eerste zonnestralen die je huid toen tintelen na de somberste februarimaand ooit en de koudste winter in 14 jaar tijd. Zo voelt Acolyte aan.

De eighties synthsounds zijn sinds vorig jaar aan een sterke revival bezig. Denken we maar aan The Editors, The XX of het hier in Europa vooralsnog wat over het hoofd geziene Cold Cave. Net als Delphic spelen ze in meer of mindere mate leentje-buur bij een hele rist electro-acts uit die tijd. Toch moeten we Delphic een bank vooruit zetten want ze doen het ten eerste met fraaie collectie songs en ten tweede met voldoende eigenheid.

Als Mancunians hebben ze immers een traditie hoog te houden; gaande van New Order tot de (nu-)rave. En ere wie ere toekomt, ze doen het niet onaardig in die voetsporen van die legendes. Hun sound is grotendeels gebaseerd op een fusie van rock en dance zoals zovelen voor hen. Wat Acolyte echter tot een succes maakt is de hele sterke sound en de popsensitiviteit. in die zin kan je het een beetje vergelijken met Give Up van The Postal Service. Of zoals eerder gezegd met New Order die vooral in hun beginjaren een paar klassiekers neerpenden.

Net als popelf Ellie Goulding werd Delphic zwaar getipt als next big thing voor 2010. Het spreekt voor zich dat de critici al likkebaardend hun mespunten wetten om het trio met één rake recensie naar de vergetelheid der pophel te sturen. Je merkt het ook heel goed aan de reacties op het internet waar de puristen aan weerszijden van de rock- en popkloof het vis noch vlees vinden. Of aan de diepte van de oceaan tussen Britten en de Amerikanen. Gelukkig kunnen wij nuchtere Belgen het gekissebis van op afstand gadeslaan. En wij voelen ons wel zo'n beetje met alles verwant: van het wijdse van Orbital, over de intelligentie van de Duitse Techno (zie zeer recent de excellente Pantha Du Prince) tot de okselfrisheid van The Klaxons. Verbaast het u dan dat R&S hun eerste single uitbracht?

In wezen is techno een euforisch en bijwijlen louterend genre. En ook al is Acolyte misschien geen technoplaat pur sang, "het gevoel" zit er zeker in. Met James Cook beschikken ze bovendien over een geweldig paar stembanden. Samen met z'n twee companen componeerden ze iets wat we vaak "een fijne plaat" plachten te noemen. In ieder geval één die ons deze eerste prille lentedagen alvast niet loslaat.