The Architect van dEUS werd her en der bestempeld als "leuk, maar niet meer dan dat" of zelfs "de slechtste single die dEUS ooit gereleased heeft". Wel, sta me toe daar anders over te denken. Ik zou zelfs verder durven gaan. The Architect is de sleutelsong op Vantage Point. Een testament voor dEUS anno 2008. "Now if these aspirations bother you/Well you are just you, you don’t have a clue/I’m sticking to the plan I will see it through/Let there be no confusion/Cause I’m the architect". Heel de heisa rond de publicatie van interviews, Barman die zegt dat "sommigen liever hun pik aan een brandende kerk zouden nagelen dan toe te geven dat dEUS internationaal iets voorstelt", de kritiek dat Vantage Point te veel de commerciële kant opgaat,... Het is alsof Barman het allemaal had zien aankomen en op voorhand de kritikasters al lik op stuk gaf. En dat, vrienden van de Vaderlandse Rock, is het teken van de ware artiest.

Barman is bovenal ook een culturele veelvraat met een uitstekende smaak. Voeg daar nog een kortgeschoren kopje, Antwerpse branie en een stel uitstekende muzikanten aan toe en je hebt een groep die blaakt van het zelfvertrouwen. En dat spat dan ook van begin tot einde uit de boxen. Zelfs al is dit muzikaal gezien niet hun meest opwindende en avontuurlijke plaat, naar mijn bescheiden mening, ik hou van het huizenhoge "in-your-face"-gehalte. Dat maakt van Vantage Point een plaat om u tegen te zeggen.

De opener When She Comes Down doet qua gitaarkleur terugdenken aan de hoogdagen van The Blue Aeroplanes, maar dan funkier. Het refrein klinkt echter als The Simple Minds (die synths!). Je kan dit slecht vinden, maar ik vind het een geslaagde grap. Ook Oh Your God getuigt van veel humor door het refrein van deze nerveuze en tegendraadse rocker te laten openbloeien met een achtergrondkoortje in het refrein. Van de dingen die op de voorgrond gebeuren zou je kunnen denken "been there, done that", maar 't is wat er op de achtergrond gebeurt dat dEUS nog steeds dEUS maakt.

Naast muzikant is Barman ook cineast en dat hoor je in Eternal Woman. Je ziet hem zo weglopen op de Leien. Handen in zakken. Misschien nog even achterom kijkend? De nacht ervoor was pure passie, maar de vrouw in kwestie ligt nu nog nietsvermoedend te slapen. Al wat er over blijft is een eeuwige herinnering. Op Favorite Game horen we duidelijk de hand van Mister Mauro Pawlowski (dat kan nooit slecht zijn) en mijn enige puntje van kritiek hier is dat de song net een minuutje te lang duurt. Het sinistere en luie Slow (met Karen van The Knife) en het daaropvolgende Architect zijn de scharnierpunten van deze plaat. Het eerste vanwege zijn ongrijpbare mood en het tweede vanwege het instant appeal. Wie erin slaagt deze twee songs te omarmen is meteen mee op de rest van de plaat.

Is a robot is eigenlijk vintage dEUS (de nostalgici beginnen dan misschien best hier) en Smokers Reflect is verraderlijk lichtvoetig. Het zou me niet verbazen als deze song ons nog lang zal heugen. Ook The Vanshing of Maria Schneider is een groeier en maakt me net zoals de rest van de songs heel nieuwsgierig naar een optreden. Ik las dat Mauro Tom had aangezet om sneller te werken en dat hoor je. De nummers laten dan ook voldoende ruimte over voor (her)interpretaties of extraatjes op de bühne. Afsluiter Popular Culture (met z'n kinderkoor en "‘Cause you know it’s not great, if you don’t come from the States/You know you’ll always be late/to be in popular culture") vond ik er eerst wat over. Het gaat immers een beetje in tegen mijn premisse in deze recensie, nl. dat dEUS rotsvast gelooft in eigen kunnen. Maar tegen het einde van het nummer gaat het gelukkig ook zo ver over the top dat je ook hier moeilijk een lach kan bedwingen.

U moet en zal de nieuwe dEUS goed vinden. Alle verzet is zinloos. Zet u dus alvast in een Vantage Point.