Er zijn zo een paar dingen in het leven die ik niet begrijp. De aantrekkingskracht van Lien Van de Kelder (het eerste domme zwartje?) bijvoorbeeld; of de voetbalcommentaar van Frank Raes (is de bal nu binnen of niet?); zit de verzameling van alle verzamelingen die niet zichzelf omvatten in zichzelf of juist niet (jaha, denkt u daar maar eens over na); waarom richtingaanwijzers geen standaardoptie meer zijn op een wagen (ja, ik kan zo raden welke afslag u gaat nemen op een rond punt) en ga zo maar door.

De verafgoding van de DJ cultuur is er ook zo één van. Want daar staan ze: achter hun altaar, wild draaiend aan knopjes (althans, dat willen ze ons doen geloven), tokkelend op klavieren en ondertussen flink hoofdschuddend de block rocking beats de zaal in stuwend. God is a DJ, en Digitalism bewees afgelopen zaterdag in de AB stilaan die status bereikt te hebben.

Er was nauwelijks een dreun de zaal in gestuurd of het publiek ging uit zijn dak. Niet echt de meest stimulerende omstandigheden voor een artiest, lijkt me. Als het allemaal zo gemakkelijk gaat, waarom zou je je dan nog inspannnen? Gelukkig kon Digitalism geen gebrek aan enthousiamse verweten worden. Als rasechte volksmenners gingen Jens "Jence" Moelle and İsmail "Isi" Tüfekçi tekeer op het podium. De AB werd omgetoverd in een hippe discotheek en het duo mikte vooral op onze beenspieren.

Nochtans is hun muziek gelaagder dan dat. Als bastaardkinderen van de Franse dance en punkrock zijn ze er in geslaagd om op vrij korte termijn een aantal klassiekers in elkaar te boksen. Zdarlight en Pogo ontbraken dan ook niet op het appel en zorgden voor opperste extase onder het aanwezige publiek.

Voor ons had het echter wat meer mogen zijn. De recentste live-release van grote voorbeeld Daft Punk mag op dat vlak andermaal tot voorbeeld strekken. Het Franse duo slaagde er daar in om het eigen werk te herinterpreteren en zo meteen de kick te creëren waar een echt concert om draait. Digitalism ging voor mij iets te veel voor de gemakkelijke optie en stelde mij op dat vlak wat teleur. De rest van het aanwezige publiek lustte er echter overduidelijk pap van, dus het zal wel aan mij liggen. Zoals eerder gezegd, er zijn zo van die dingen die ik niet altijd begrijp. Echter, van wie z'n plaat Idealism doopt mag toch iets meer ambitie verwacht worden, niet?