Nostalgie is een gevaarlijk iets. Het impliceert meestal dat het heden geen soelaas biedt en dat vroeger alles beter was. Met het ouder worden lijkt het er ook niet beter op te worden. Al is dat niet op alle vlakken het geval. Zo merk ik bij mezelf geen enkele behoefte om terug te grijpen naar muziek uit mijn jongere jaren, althans niet louter uit heimwee naar wat geweest is. Integendeel, mijn huidige muzikale smaak wordt geëxtrapoleerd naar het verleden en zo vraag ik me geregeld af hoe ik in godsnaam deze of gene groep goed vond, laat staan er een CD van kocht. Zo fronste menige kennis de wenkbrauwen toen ik zei dat het me eigenlijk weinig kon schelen dat Pearl Jam dit jaar naar Werchter kwam.
Als het een troost mag zijn in het leven, ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat uiteindelijk alleen het goede zal overblijven. Alweer iets wat makkelijker wordt naarmate je ouder wordt: de negatieve ballast sneller van je afgooien. Het hoeft ons dan eigenlijk ook niet te verbazen dat de vingervlugge veertiger Jay Mascis zijn companen van weleer weer in de armen sloot. Zand erover en er samen nog eens invliegen. En hoe?!
Als ik één ding wil duidelijk maken in deze recensie is dat Beyond geen nostalgische trip is. Al is het wel degelijk vintage Dinosaur Jr. en dus een stevige gitaartrip. Een Cruijffiaanse paradox? Kan best. Feit is dat er geen enkele groep is die klinkt zoals Dinosaur Jr. Dat hun indierock nog even vitaal kan klinken als weleer is dus ook nogal wiedes.
Ik heb het bovendien ook nogal voor het traditionele trio. Ik heb het over gitaar-bas-drum voor het geval u zich allerlei andere zaken zou beginnen voorstellen. Dat Dinosaur Jr. een sterk trio was heeft de geschiedenis bewezen. Toen de grunge hoogtij vierde werden ze vaak als inspiratiebron vermeld (Mascis zou naar het schijnt ooit door Kurt Cobain gevraagd zijn om te drummen in Nirvana) en Barlow bewees ook solo over vele talenten te beschikken. Ook al was de split allesbehalve amicaal, een reünie was onvermijdelijk. Geef toe, het getuigt toch van veel humor dat Mascis de Breeders-cover van The Freed Pig producete (de eerste song op de debuutplaat van Sebadoh waarin Barlow afrekent met Mascis).
Anyway, genoeg geschiedenis. Beyond staat al een hele tijd hoog in de "Recently played list" op de Ipod, en met reden. Almost ready trapt de plaat op gepaste wijze af met een kleine solo. Hey, het is tenslotte Mascis, wat had u dan verwacht behalve geneuzel, gepingel, geriff en genialiteit? Crumble is het eerste diamantje van de plaat: melodieus en hard rockend. Zo'n beetje een synthese van alles waardoor we van hen zijn gaan houden.
Pick me up hakt er in het begin stevig op in en heeft een verslavend brugje. De tempobreak halverwege heeft enkel als doel Mascis te laten soleren, maar god, wat een break! Op Back to your heart mag Barlow voor het eerst achter de microfoon: "bones of a hypocrite, they've looked like me". Een vingerwijzing naar het verleden?
This is all I came to do, We're not alone en Pick me up tonen dan weer de poppy kant van het gezelschap en zijn het soort songs die u mij altijd mag voorschotelen. Been here all the time en It's me zijn dan weer voornamelijk gericht op het rocken om te rocken. Niks mis mee, toch?
Is er dan echt geen negatieve noot te bespeuren? Wel, I got lost kon niet beter getiteld zijn. Een beetje een verdwaalde afzwaaier tussen een reeks voltreffers (oh jee, die strijkers!). Mascis zaagt nog even hard als vroeger. De teksten zijn geen pareltjes van poëzie. De hoes ziet eruit alsof Photoshop nog niet bestond (die bestond ook nog niet toen You're living all over me uitkwam) en behalve een hele lading oude, nostalgische zakken zit er wellicht niemand te wachten op een plaat van een uitgestorven diersoort.
Maar weet je wat? Beyond is een plaat waarop ik voor het eerst sinds lang weer wild luchtgitaarspelend door de huiskamer sprong. Ik voelde me weer 18. Alsof ik net Where You Been en de rest had ontdekt. Of hoe je een solo uit je gitaar kon persen zonder als Slash van Guns 'n' Roses te klinken. En zo is Beyond ongewild dan toch nog een nostalgische trip geworden. Het kan verkeren.