Soms is een groepsnaam genoeg om je interesse te wekken. Ik leerde Eleventh dream day kennen eind jaren '80. Een klasgenoot van me had een plaat van The Go Betweens die ik zeker eens moest horen (16 Lovers Lane, nvdr), en er was nog wat plaats over op de cassette. Ik koos uit zijn collectie voor Eleventh Dream Day om de rest van de C-90 vol te maken. Alleen al omdat de naam me aansprak. Ik heb het me geen moment beklaagd, want met Prairie School Freakout had ik de smaak meteen te pakken.
Sindsdien ben ik de band blijven volgen, en ook de zijprojecten. Het bracht me bij oa. Slint, Tortoise & Freakwater. Geen slecht resultaat, dacht ik zo? Enfin, 23 jaar na hun oprichting ligt er nu Zeroes en Ones in de winkels. Klaar om een nieuwe generatie rockfans voor zich te winnen?
Rick Rizzo, Janet Beveridge Bean en Douglas McCombs grijpen op Zeroes and ones terug naar de rauwe live-energie die zo kenmerkend was in hun beginperiode en die hen een plaatsje opleverde in de rockgeschiedenis naast zo'n andere door de critici en fans bejubelde, maar door "het grote publiek" grotendeels genegeerde, fabuleuze gitaarband als The Dream Syndicate. In tegenstelling tot deze dromers is EDD echter nog steeds bij elkaar.
Dat van die live-energie heb ik ook maar van horen zeggen. Ik heb ze jammer genoeg nog niet live meegemaakt, maar ik heb wel ontelbare keren Steve Wynn (ex-Dream Syndicate) aan den lijve ondervonden en dat is altijd een echte rock 'n' roll-belevenis. Helaas krijgt dit soort muziek niet de nodige aandacht in de media, en deze recensie is dus het minste wat ik kan doen.
Op het eerste gehoor zult u misschien niet begrijpen wat er nu zo goed aan is. U heeft ongetwijfeld zonet een catchier nummer gehoord op StuBru en een ronkende recensie gelezen in Humo. Binnen 23 jaar spreekt er echter niemand meer over die nieuwste sensatie uit Engeland, maar er zal altijd nog een obscure website zijn waar er vol lof over een band als EDD zal gesproken worden. Deze CD is alvast een goeie plaats om te starten als je hen nog niet kent, aangezien 'ie een beetje samenbalt wat de band de afgelopen 11 platen heeft uitgebracht.
Het eerste deel van de CD is redelijk indrukwekkend. Wat opvalt is die lekker gruizige gitaarsound, het soepele basspel en het vakmanschap. Fans van Velvet Underground (For Martha), Yo La Tengo (Insincere inspiration), Dream Syndicate (Lately I've been thinking) spoeden zich naar de betere platenzaak. Helaas zakt het niveau daarna wel wat. Return of Long Shadow is iets te psychedelisch voor mij en het door Bean gezongen The Lure klinkt als een flauwe kopie van een betere Delgados-song. Normaal gezien ben ik een grote fan van handgeklap in een nummer, maar die kunnen From K to Z niet redden. Vanaf For Everything gaat het echter terug de goeie kant uit en de semi-akoestische afsluiter Journey with no passport is een heerlijke countryrocker waarin Bean haar beste Emmylou Harris-imitatie bovenhaalt.
Misschien heb ik mijn carrière gerateerd als geschiedenisleraar, maar het kan nooit kwaad om je klassiekers te kennen. Neil Young, Sonic Youth, Dinosaur Jr., The Replacements, The Dream Syndicate en ook deze Eleventh Dream Day. Iedereen die zijn hart verpand heeft aan de betere gitaarrock zou hier minstens één album van in huis moeten hebben. Of anders komt u in september maar eens terug.