Het is een bekend gegeven. Aziaten die Europese of Amerikaanse producten aandachtig bemonsteren om er nadien een perfecte kopie van te maken of ze zelfs te verbeteren. De vergelijking loopt misschien een beetje mank, maar in zekere zin is dit ook wat het verhaal van de Editors, vier Britten uit Birmingham die op The back door op magistrale wijze het beste van onder meer Interpol, Bloc Party en Joy Division comprimeren in donkere, opzwepende powerpoppostpunk.
Neen, echt origineel klinken deze heren niet. Dat bleek afgelopen zomer ook op Pukkelpop. De heren zetten zich als bloedzuigers op andermans werk en voegen het als een vitaminedrankje toe aan hun eigen muzikale retrobrouwsel. Dat levert wel snedige, opwindende en energieke songs op die je vleugels geven. De mix blies de aanwezigen in Kiewit, ondanks alle scepsis die vooraf bestond, van hun sokken.
Ook de plaat zelf laat je na elf songs knock-out op het canvas achter. The back room start verschroeiend met de weergaloze Lights, Munich en Blood , nummers die moeiteloos kunnen wedijveren met het beste van Interpol en Bloc Party en heel wat hitpotentie hebben. Het klinkt allemaal zo eenvoudig en ook de teksten getuigen niet altijd van heel veel diepzinnigheid. Maar, de songs zetten zich wel als zuignappen vast op je brein. Al van bij de eerste luisterbeurt zing je de zinsneden “blood runs through your veins/that's where our similarity ends” (Blood) of “all sparks will burn out in the end” (All sparks) uit volle borst mee. De mooie, uitgesponnen Fall en Open your arms hebben meer epische trekjes en doen ons eerder denken aan Madrugada. Ook de stem van Tim Smith heeft overigens veel weg van die van de frontman van de Scandinaviërs. Met de catchy en puntige Fingers in the factory, Bullets en Someone says wordt het tempo hoog gehouden. Enkel het slotnummer Distance lijkt ietwat overbodig.
Een groot deel van de nummers slaat dus aan als een deurwaarder. De vraag blijft echter of Editors ook meer kan dan goed luisteren naar hun voorbeelden en die oefening compromis- en pretentieloos her- en vertalen. Bij de keukenprins die ergens diep in mezelf schuilt, welt spontaan de vergelijking op tussen dit kwartet en croutons. Die smaken zeer knapperig wanneer je ze meteen nuttigt, maar vallen na een tijdje in de soep te hebben gelegen uit elkaar. De vraag is of Editors na verloop van tijd nog herkenbaar zal zijn in de poel van gelijkaardige Britse jonge Turken. Time will tell.