Aandachtige lezers en luisteraars weten ondertussen dat ik een boontje heb voor dit gezelschap uit Bloomington, Indiana. Plaat na plaat brengen ze immers het soort atmosferische postrock waar ik tuk op ben. Ook op Offshore stellen ze weer niet teleur. Meer nog, de nadruk ligt op hun vijfde plaat weer wat meer op uitgesponnen epiek.
Eigenlijk had mijn eurocent direct moeten vallen, maar het is pas bij het beluisteren van de plaat dat ik me realiseerde dat Offshore ook de naam is van een nummer op hun debuutplaat. De lange Offshore is in principe dezelfde track, maar dan verdeeld over 6 nummers die elk een verschillend aspect van het oorspronkelijke nummer belichten. Ze laten zich echter beluisteren als 2 extra lange versies, waarbij de versie op kant B (mocht u het vinyl aankopen) het dichtst bij het origineel blijft qua opbouw.
Zes variaties op de thema's uit eenzelfde nummer kan van het goede teveel zijn. Zeker als je weet dat het oorspronkelijke nummer ook al uitblonk in langdradigheid. Maar dan wel het soort geniale langdradigheid waar deze groep (net zoals bv. wijlen Red House Painters) een patent op heeft. Toen ik Daniel Burton vroeg naar de reden waarom, vertelde hij dat de song doorheen de jaren geëvolueerd was (vooral door het live te blijven spelen) en dat de thema's die aan bod kwamen genoeg ruimte boden voor expansie. "I always felt the songs' themes could be expanded upon, namely disasters both physical and emotional. It is at once an angry and melancholy piece for us."
Opener Land of Pale Saints zet de plaat grandioos in. In de achtergrond legt een hihat metronoomprecies een hartslag vast die de hele plaat houvast zal blijven bieden doorheen de met feedback beladen gitaarstormen, repetitieve ritmes, emotionele contrapunten en hartverscheurend drama. "Hurricane windswept marsh". Amber Webber (van Black Mountain) zingt het bezwerend in Return of the Native (naar de tragische liefdeskroniek van Thomas Hardy?) terwijl de drums zich als een lange goederentrein op gang trekken met de pedalsteel als tastbare eenzaamheid van de treinbestuurder op de langgerekte AmTraks. Op afsluiter Hymn beneath the Palisades komen de tribal drums van in het begin terug terwijl de gitaren dwingender en dwingender worden om samen op het einde los te barsten is een kortstondige riff & groove.
In wezen hebben EDM met Offshore een klassieke plaat gemaakt, maar dan wel één met het rockinstrumentarium (hier en daar uitgebreid met strijkers, harmonica,..). Misschien hebben ze met Offshore wel hun strafste plaat uit hun carrière gemaakt. Bij mij kunnen ze zo stilaan weinig verkeerd meer doen. Offshore, "the director's cut" is uw zuurverdiende centen meer dan waard.