Het was wel even schrikken toen ik een foto van de broertjes Finn in mijn krant zag staan: twee grij(n)zende huisvaders! Helaas hoor je dat ook wel op hun nieuwe plaat Everyone is here, die 8 jaar na hun eersteling verschijnt.
Ondertussen heeft Neil Finn wel geschiedenis geschreven met Crowded House, terwijl Tim in de schaduw van zijn jongere broertje bleef met wat solowerk. Want om maar met de deur in “crowded” house te vallen: everyone is here is een erg brave plaat geworden, die je zonder problemen aan je moeder cadeau kan doen. Geen idee wat jullie moeder verder beluistert, maar de mijne luistert naar Helmut Lotti goes classic, catch my drift?
Waar is het dan verkeerd gelopen? Dat is dan nog het meest bevreemdende: eigenlijk nergens. De melodieën dragen die typische Finn-stempel waarmee Crowded House groot geworden is en de zang is zonder meer uitstekend. Zwakke songs zijn niet te vinden op dit album. En toch raakt de plaat me niet. Grote anthems, genre Don’t dream it’s over, schrijven de Finn brothers niet meer en de lat leggen we voor hen nu eenmaal wat hoger dan voor eerder genoemde Helmut Lotti. De liedjes hebben vaak nog een melancholische touch, maar ik verdenk de Finns ervan perfect gelukkig te zijn en voor ons luisteraars is dat brute pech. Als achtergrondmuziek zal deze plaat niet ontgoochelen, maar voor wie wat intenser luistert, one advice: grijp naar een vintage Crowded House !