Well, I woke up this morning and I said I'm gonna write me a review for the new Franz Ferdinand. Helaas had dat een stuk beter gegaan als ik de nacht ervoor niet hevig had staan fuiven op bv. enkele tracks van deze heren. Of misschien had ik niet die discussie mogen aangaan met die mooie, hippe blondine over de invloed van het Bauhaus op de album art van deze hippe, jonge Scotsmen. Of misschien had ik niet zo veel mogen drinken van dat Schotse bruine vocht dat eerst de danspassen losser maakte, daarna de tong en nog later de blouse van eerdergenoemde deerne.
Helaas, de kater komt alleen maar van een slapeloze nacht met een kind op de arm, dus ik moet u teleurstellen wat betreft de diepgaande, kunstzinnige uitwisselingen die hadden kunnen volgen. Maar het geeft wel zo'n beetje aan waar deze plaat me doet aan denken. De "moeilijke tweede" (of is dat nu de derde, ik vergeet dat altijd?) is immers een leuke plaat geworden die nog meer het kitscherige, "arty party"-sfeertje oproept en mij globaal bekeken zelfs meer plezier oplevert dan de debuutplaat.
Het feit dat er op You could have... geen nieuwe Take me out staat is tegelijk de sterkte en de zwakte van deze plaat. Take me out blies ons van onze sokken en nogal wiedes dat het de rest wat overschaduwde. De nieuwe plaat heeft niet echt zo'n torenhoge uitschieter en geeft mede daardoor een consequentere indruk. Ander positief punt is dat de opmerkelijkste songs niet alleen de nerveuze punkpoppers zijn, maar ook de wat rustiger nummers zoals Eleonor, put your boots back on zijn een schot in de roos (no pun intended). Niet toevallig met tekstuele verwijzing naar The Beatles, want Franz Ferdinand slaagt erin om in deze song de geest van The Beatles op te roepen zonder te vervallen in schaamteloos geplagieer en dat is toch wel een opmerkelijke prestatie.
De band trok voor de opnames naar het nieuwe huis van Alex Kapranos, op zo'n uurtje rijden van Glasgow. Ik kan natuurlijk alleen maar gissen, maar ik zie het al voor me: "ok, lads, wat gaan we er mee doen?". Gelukkig hebben de kerels een portie hersenen en charismatische flair mee gekregen waardoor ze al vlug een lijstje moeten gehad hebben met de do's: mooi consequent artwork, tempowisselingen, melodische riffs, meezingrefreinen, de tongue-in-cheek verwijzingen naar andermans werk. De don'ts hebben ze op wonderlijke wijze weten te vermijden of camoufleren. Ik was immers niet direct weg van de nieuwe single, maar hoe meer ik Do you want to hoor, hoe plezieriger ik de glamrock pastiche vind.
De franzieboys hebben het album ook deze keer lekker kort gehouden en houden er in het meerendeel van de songs een strak tempo op na. What you meant is een schoolvoorbeeld van de ondertussen gekende klasse van FF (next single please!), terwijl Eleonor,... (misschien ook een verwijzing naar de vriendin van Alex Kapranos, Eleonor Friedberger van The Fiery Furnaces)(zie THS3) een nieuwe kant van FF laat zien. Ook Fade Away is een mooie ballad schatplichtig aan Lennon & McCartney.
In ieder geval, de opdracht is volbracht. FF bewijzen met You could have... een blijver te zijn en bevestigen hiermee hun status als de Robin Hood van de Britpop. Ze stelen erop los, maar ze doen het met een zodanige flair en nonchalance dat de lady Marians van deze wereld massaal in zwijm vallen. Wat ze pikken geven ze ook genereus weer door in een eigen interpretatie die nooit als zomaar een doorslagje klinkt, maar die als een dart of pleasure andermans pijl doormidden boort.