Monty Python wist het al: "nobody expects the Spanish Inquisition!". Zeker niet in deze CD bespreking. Want wij vragen u: hoevelen van u hebben de petitie (zie ons nieuwsarchief van december 2004) getekend om Sony ertoe aan te zetten deze CD uiteindelijk toch te releasen? Wie had er toen al gehoord van Fiona Apple? Maar zie, een jaar later ziet de wereld er plots helemaal anders uit en wordt la Pomme her en der de hemel in geprezen met deze nieuwe CD.
Ik ben nochtans niet echt tevreden met het resultaat. Veel daarvan heeft te maken met het feit dat Sony de opnames die ze maakte met Jon Brion achter de knoppen bijna integraal dumpte en er Mike Elizondo (Eminem,...) opzette die de boel moest "commercialiseren" (lees: afgelikter maken). Nu kan ik me erger dingen inbeelden dan Fiona Apple te likken, maar wie When The Pawn... in zijn/haar bezit heeft moet het met me eens zijn: dat was pas een prachtplaat. En veel daarvan had te maken met Jon Brion, die ook van Aimee Mann's Im with stupid zo'n pareltje wist te maken. Brion en Apple passen voor mij immers bij elkaar zoals peper en zout, champagne en oesters, ganzenlever en uienconfituur, koffie en digestief,... Valt het op dat we in de eindejaarsperiode zitten?
Maar ik wijk af. De muziek dus. In de ronkende kritieken waar ik het eerder over had lees ik dat Fiona nu puurder klinkt, zonder de barokke ballast van Brion. Dat ze klinkt alles een huis waarin het eindelijk opgeruimd is en dat ze nu veel genuanceerder het mes in iemands rug steekt. Niks is echter minder waar.
Zes jaar wachten op deze plaat en het is geen stap vooruit. De voorganger overtreft Extraordinary machine op alle vlakken. Zowel muzikaal als emotioneel. Toegegeven, haar stem blijft nog altijd haar sterkste wapen. Jazzy, zwoel en helder tegelijkertijd. Haar composities hebben nog altijd hun kenmerkende stijl. Maar zonder de creatieve inkleuringen van Brion klinkt het allemaal déjà entendu. Een diepvriesmaaltijd van O'Cool in plaats van een diner in Hof Van Cleve, om in de eindejaarsroes te blijven.
Doe me dus een plezier en straf Sony door massaal When the pawn... te kopen. Ik heb gelezen dat Sony ondertussen ook overweegt om de Briontapes te releasen (er zijn blijkbaar bootlegversies te vinden op het internet, wie er één heeft mag me een seintje geven). Die zijn naar het schijnt pas echt goed en het is dus zeker niet toevallig dat de 2 Brion-tracks op deze plaat (Waltz en Extraorinary machine) de beste zijn. De rest is braaf, gewoon en dus ook saai. Don't believe the hype!