Ik vraag me altijd af wat groepen zoals The Grails bezielt om hun verre thuisland te verlaten en duizenden kilometers verder te komen spelen in zaaltjes zoals De Lintfabriek, nu niet bepaald de mooiste concertzaal die België rijk is. Maar goddank zijn er groepen zoals The Grails en zijn er groezelige zaaltjes zoals De Lintfabriek.
Toen ik Spoon leerde kennen, schreef ik hen een email om te vragen of er plannen waren om in België te komen optreden. Vele jaren later stonden ze in mijn spreekwoordelijke achtertuin te Kontich. Eigenaardig zaaltje, die Lintfabriek. Doet me qua inrichting een beetje denken aan wijlen Pacific maar de meeste muziek die er geprogrammeerd wordt is niet echt mijn ding. Toch slagen ze er elk jaar opnieuw in een paar groepen naar België te halen die ik niet wil missen. Ook nu weer...
The Grails leerde ik ongeveer een jaar geleden kennen en iedereen die al eens een plaat gekocht heeft van Godspeed You Black Emperor (en cum suis), Explosions in the sky, ...Trail of Dead, Mogwai,... moet ook zeker eens naar dit stelletje Canadezen luisteren. Ze staan garant voor meeslepende, atmosferische, instrumentale muziek die op geregelde tijdstippen durft te exploderen. Hoeveel groepen zijn er ondertussen zoal niet, hoor ik u denken, maar volgens mij hebben The Grails ook voldoende eigenheid om eruit te springen.
Het was van The Walkabouts geleden (in de eerdergenoemde Pacific) dat ik nog eens een groep zijn eigen voorprogramma zag verzorgen. Zowel de tweede gitarist als de drummer kunnen hun inspiratie ook kwijt in hun eigen ding. Bij de eerste resulteert dat in een soort countryscapes à la Red House Painters onder het pseudoniem The Holy Sons en bij Harbor (de drummer) moest ik af en toe denken aan een soort freejazz Will Oldham. Beiden kropen bij elkaars set achter de verschillende instrumenten en ook de violist van The Grails was bij beiden present.
The Grails zelf openden magistraal met een adembenemende versie van Burden of Hope en hielden dat hoge niveau probleemloos aan doorheen de rest van hun verpletterende set. Zelden een concert gehoord in dit genre waarbij de nuances zo duidelijk hoorbaar waren, het geluid zo loepzuiver was, de dynamiek zo krachtig overkwam en het samenspel van deze 5 uitstekende muzikanten zo perfect was. Hoe goed ik Mogwai ook op plaat vind, wie ze al live gezien heeft moet toegeven dat het vaak ontaard in een loeiharde geluidsbrij. Niet zo bij The Grails: zacht waar het kon, hard waar het moest. Visueel viel er niet zo veel te beleven (het podium is nu ook niet van die aard dat 5 man en hun instrumenten nog veel bewegingsvrijheid hebben), maar auditief was het een oorgasme van jewelste.
Dank u Grails, dank u Lintfabriek!
P.S.: complimenten ook aan de geluidsman en de DJ van dienst.