Hangedup is één van de meest creatieve en minst voorspelbare groepen uit de Canadese postrock-scene. Dat blijkt uit nu weer uit het derde album van het duo uit Montreal, Clatter for control.
Godspeed You Black Emperor, Silver Mount Zion of Do Make Say Think – andere raspaarden uit de Constellation-stal - werken vaak volgens een vast stramien. Er zijn tal van variaties mogelijk op hun sound, maar de muzikale onderstroom blijft behouden. Dat is minder het geval bij Hangedup. Hun songs zijn telkens weer een avontuurlijke trip, waarbij je op voorhand nooit weet waar je uitkomt.
Toch is ook hier zeker een gemeenschappelijke noemer te ontwaren. Hangedup creëert vaak een kille, industriële sound, schildert postmodernistische muzikale landschappen van een individualistische, onpersoonlijke samenleving. Veelal stel ik me bij het beluisteren van de nummers desolate, ijzige vlaktes, verlaten, vervuilde fabriekssites of monsterfiles bij regenweer voor. Leuk, hoor ik u denken. Wel, wie een warm geluid wil horen, is bij Hangedup alvast aan het verkeerde adres.
Op hun vorige album, Kicker in tow, vrolijkte Hangedup de nummers af en toe nog op met occasionele franjes en frivoliteiten, wat het geheel toch nog verteerbaar maakte. Op Clatter for control deden Genevieve Heistek en Eric Craven dat al heel wat minder, waardoor de plaat, afhankelijk van je gemoed, soms wat zwaar op de maag ligt en een stuk rauwer klinkt. Voeg daar nog 150 gram melancholie en een handvol eigenzinnigheid aan toe en je weet dat je je niet meteen aan een gewone plaat mag verwachten.
Het geluid van Hangedup stoelt hoofdzakelijk op drums en een viool, maar wie denkt dat dit een beperkte sound oplevert, vergist zich schromelijk. De snaren produceren gierende, snerpende, venijnige decibels en gaan hand in hand met de potige percussiesectie.
Klang klang opent de plaat en maakt onomatopeegewijs duidelijk hoe het nummer klinkt: boem! Paukenslag. Ook de rest van de songs zou je best een muzikale variant van Paul van Ostayens modernistische gedichten kunnen noemen. In Kick-back-hub, Eksplozije en vooral Fuck this place - de namen spreken voor zich - gaan Heistek en Craven zich tomeloos te buiten aan een orgie van noise en muzikale chaos. De songs klinken alsof een roestige schroef van een amechtig foltertuig – een teelballenknijper? – langzaam wordt aangedraaid. Spooky. Go let's go is eigenlijk het enige echte melodieuze nummer, met het aaibaarheidsgehalte van een egel: lief en schattig, maar toch nog altijd stekelig.
latter for control is allesbehalve een voor de hand liggende plaat. Pas na enkele luisterbeurten slaag je erin de hermetisch afgesloten verpakking te openen en leer je de sound beetje bij beetje appreciëren. Wie echter niet vertrouwd is met de Canadese postrock laaft zich beter eerst aan de meer toegankelijk muziek van collega's zoals Godspeed of Silver Mt. Zion. Zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd.