Ik heb ze voor het schrijven van deze recensie nog eens allemaal bovengehaald, mijn Helmet cd's. Want, laat ik het maar meteen toegeven, ik was een fan vanaf het moment dat ik Unsung gehoord had. Zeven jaar na het verschijnen van Aftertaste ligt nu deze Size Matters in de rekjes. De verwachtingen waren hooggespannen, maar worden ze ook ingelost?
Helaas, laat ik er maar meteen de spanning uithalen, het is niet de plaat geworden waar iedereen op gehoopt had. Maar laat hiermee dan ook de negatieve noot gezegd zijn, want het doet deugd om tussen al de Limp Bizkits en Rammsteins van deze wereld eindelijk nog eens nieuw Helmet-materiaal te horen.
Zanger/gitarist Page Hamilton wordt deze keer niet meer bijgestaan door de onwrikbare ritmesectie van weleer, bassist Henry Bogdan en drummer John Stanier. Beiden bedankten voor de eer omdat Page blijkbaar eens verkeerd geciteerd moet geweest zijn in een interview en er ruzie ontstaan is (Stanier heeft overigens zijn bezigheid in Tomahawk). Hun vervangers zijn John Tempesta (White Zombie) en Frank Bello (Anthrax) en die kwijten zich vakkundig van hun taak, en dat is misschien nog de beste samenvatting van deze plaat. Met vakkennis in elkaar gestoken, maar jammer genoeg ook niet meer dan dat.
Page komt nog steeds venijnig uit de hoek, en qua refreinen is dit misschien de meest melodieuze plaat tot nu toe. Laat het nu net het contrast tussen het harde, staccato hardcoregeweld en de rake melodieën zijn die me tot fan bekeerden, maar op deze plaat klinkt het mij een beetje te gepolijst in de oren. Je zou ook het traditionele argument kunnen gebruiken dat het op den duur allemaal nogal op elkaar begint te lijken, maar dat zegt men al van de eerste plaat. You either like it, or you don't...
Kortom, Size Matters is niet de plaat geworden waar we naar uitkeken, maar zolang er songs op staan zoals See you dead (met een truukje dat hij gestolen heeft van The Utilitarian van Spoon) en Unwound is het voor mij al lang de moeite waard.