Al van bij de eerste kennismaking met de Infadels wist ik dat het wel snor zat tussen ons. De titel van hun debuutplaat – We are not the Infadels – deed me meteen denken aan die legendarische scène uit de vierde Blackadder-reeks, waarin Baldrick in de militaire rechtbank op bevel van Blackadder alles moet ontkennen en hij op de vraag of hij Baldrick heet ook ontkennend antwoordt. Hilarisch.
Dat de Infadels ook uit onwetendheid aan zelfverloochening doen, is zeer onwaarschijnlijk. Het is maar een wild guess, maar misschien willen deze heren uit Londen wel suggereren dat hun muziek geen origineel brouwsel is, maar een samenraapsel van invloeden van tal van groepen zoals LCD Soundsystem, Daft Punk en een panoplis aan Britpopbands. Eigenlijk doe ik de band teveel oneer aan, maar de stelling geeft je wel een goed beeld van hoe de Infadels klinken.
Laten we onze oneerbiedige opmerking maar meteen rechtzetten met een andere stelling: We are not the infadels is veruit de meest swingende en sexy plaat die dit jaar al uitgekomen is. De mix van elektro, funk, disco en poprock is niet origineel, maar o zo opzwepend en superaanstekelijk. Vooral de drie eerste nummers grijpen je naar de keel. Love like semtex – een song over een explosieve liefde - shaket als een nat stuk zeep op een overbevolkt springkasteel, het monotone refrein van Can't get enough is voor ons even verslavend als de Finse monsteract voor eurosongfestivalfans en Topboy is een eenvoudige, maar geniale popsong.
Nadien neemt de plaat wat gas terug. Halfweg verandert de stemming ook wat, vooral na het interludium 1'20” , dat – hoe kan het ook anders – exact één minuut en twintig seconden duurt. In plaats van ongecompliceerde hitsingles krijgen we iets meer gelaagde en langere nummers te horen waarin telkens weer echo's te horen zijn van collega's, zoals in Girl that speaks no words (Black Rebel Motorcycle Club), Murder that sound (New Order), Reality TV (Mattafix) of Give yourself to me (Talking Heads). Maar, ook dan blijven de nummers bruisen van energie, adrenaline en goesting .
En dat heeft wellicht te maken met de live-reputatie van Infadels. Sinds ze in 2001 het levenslicht zagen, deden deze heren immers niet veel meer dan toeren. Tot deze debuutplaat. Ben dan ook eens benieuwd hoe ze live klinken. Wie hen vorig jaar miste, krijgt dit jaar een herkansing op Pukkelpop. Op donderdag 17 augustus staan Infadels in de Dance Hall op het programma. Allen daarheen, ook al omdat dan de kans bestaat dat je ons tegen het lijf loopt. Spooky!!