Moeten groepen zich bij elke nieuwe plaat heruitvinden? Het zou een stelling voor ons forum kunnen zijn, maar het is ook hoe langer hoe meer een criterium dat muziekresencenten hanteren om nieuwe albums te beoordelen. Dat criterium is natuurlijk niet van de ene dag op de andere uitgevonden, maar ik herinner me nog wel dat het album 18 van Moby in de pers smalend tot Re-play werd omgedoopt, omdat het teveel een kopie was van voorganger Play. Voorspelbaarheid als doorslaggevend argument dus. Wel, ik vind voorspelbaarheid eerder een deugd dan een zonde.
Ik hoor een bepaalde groep graag net omdat ze een bepaalde sound hebben en ik heb niets liever dan dat ze ook weer met die sound uitpakken op een volgend album. Het is bovendien niet elke artiest gegeven om zichzelf telkens weer te gaan herbronnen. Bowie en U2 kunnen dat, Travis bijvoorbeeld niet. Zelfs een grote naam als Radiohead heeft sinds zijn meesterwerkje OK Computer zichzelf jammerlijk verloren in bliepjes en moelijkdoenerij.
Daarom ben ik blij dat Interpol op Antics de lijn gewoon doortrekt van het bijzonder geslaagde Turn on the bright lights. Dat laatstgenoemde album kwam me twee jaar geleden ter ore en maakte meteen een verpletterende indruk. Interpol slaagt erin om het geluid van de opwindende en nerveuze grootstad New York in zijn muziek te vangen. De sfeer van hun platen doet denken aan Joy Division en The Cure, maar ze klinken bezwerender dan Joy Division en vooral geloofwaardiger dan The Cure.
Troeven van Interpol zijn de doordringende stem van hun zanger en de grandeur die van het gitaarspel uitgaat. Je wordt niet bepaald vrolijker van hun muziek (de namedropping daarnet spreekt boekdelen); elk nummer is gitzwart, zoals mijn kopje koffie ’s ochtends.
De nummers op Antics overstijgen dan wel nergens die van het vorige album, maar weten toch te beklijven. Hoogtepunten zijn het wat tragere Next Exit, het hyperkinetische Slow Hands en het meeslepende Take you on a cruise. Ook de gitaaroutro op Public Pervert grijpt meteen bij de lurven, al heb ik ergens zo’n gevoel van herkenning. Wie weet waar de outro gejat hebben, mag het me vertellen.
Met The Strokes, The White Stripes of andere NY-punkrockers heeft Interpol weinig gemeen. Interpol heeft meer diepgang, is minder basic. Ik ben dan ook niet zo’n aanhanger van het “less is more”-adagium! Wel van Interpol!