Hooggespannen verwachtingen maandagavond in de Ancienne Belgique. Na het enthousiast onthaalde tweede album van Interpol was het concert van het New Yorkse kwintet al wekenlang uitverkocht. Paul Banks en co speelden een overtuigende set, maar konden niet altijd bezielen.
The Secret Machines mochten het publiek opwarmen en deden dat met opvallend veel overtuiging en succes. Het Texaanse trio groep zette een potige, psychedelische performance neer met een aantal puike, pakkende rocknummers uit de onderbuik.
Hoewel de muziek soms aanverwant klonk, lag net daar het grote verschil met Interpol. De New Yorkers brengen eerder rationeel gecomponeerde, strak gestructureerde muziek waarbij elke noot en elke gitaarriff om een welbepaalde reden op een welbepaalde plaats te horen is. Wie tuk is op het perfecte maatwerk laaft zich aan de muziek van Interpol.
Afgaande op de opkomst steken heel wat muziekliefhebbers zich met veel graagte in het strakke maatpak van Interpol. En dat waren maandag opvallend weinig tieners. Vooral dertigers zakten af naar de AB. En van maatpakken gesproken. Ook nu weer waren de heren keurig uitgedost in maatpak met bijhorende das. Bij Banks hoort daar nog een hoed à la Bryan Ferry bij. Het hoofddeksel ging pas halfweg het concert af.
De groep was naar eigen zeggen pas terug uit LA. Tekenen van jet-lag stelden we echter niet vast, want van bij het begin zat het geluid perfect en grepen de nummers je bij de keel. Interpol begon de set passend met Next exit, de opener van Antics. Banks graaide meteen in de hitmachine die Antics is en hield er een strak tempo op na. Met de tegen elkaar opboksende gitaren van Narc kregen we al meteen een hoogtepunt te horen. En ook de stem van Banks liet het niet afweten. Dat was wel het geval bij de passage van Interpol bij Later with Joos Holland enkele weken geleden. Toegegeven, de zang was wat weggemoffeld achter de klank, maar kom.
Interpol kon echter nooit meer het niveau halen van de eerste vier, vijf nummers. De groep ging halfweg luider spelen, waardoor een rist subtiliteiten verdronk in het geheel. Maar dat heeft wellicht ook te maken met de – ik overdreef misschien wat – relatief beperkte sound of beter gezegd de steeds terugkomende zelfde structuur van de songs. De sterkte van Interpol is meteen ook hun zwakte. De compacte, strakke, catchy met staccatoritmes voorziene numers – een uitstekend recept dat het success van Interpol verklaart – laat tegelijkertijd ook weinig ruimte voor creativiteit. Dat werd maandag ook duidelijk op het podium. Na een hele reeks nummers kreeg je de indruk dat alles wat in elkaar vloeide. Van enige creativiteit was ook weinig sprake. Live klonk alles vrijwel exact zoals op plaat.
Tot zover de bedenkingen. Interpol maakt hoedanook muziek die beklijft en zich nestelt in je brein. Ook het publiek liet het niet aan zijn hart komen en liet zich enthousiast meeslepen op de ritmische golven. Het riep Banks en zijn vier discipelen tot twee keer terug op het podium.
Hoewel het concert uiteindelijk slechts iets meer dan één uur duurde, speelde Interpol zowat alle nummers uit Antics en Turn on the bright lights, het debuutalbum van Interpol dat een iets bredere sound laat horen. Enkele van de betere momenten kwamen uit dit album, zoals Untitled (het laatste bisnummer) en het epische NYC. Het uitwaaierende Not even jail liet verhopen dat Interpol zich in de toekomst niet hoeft te blijven herhalen en ook andere wegen kan inslaan, in dit geval was dat die van de postrock. De sound van het nummer deed immers meer dan één keer aan Godspeed You Black Emperor! denken. Het wordt dus uitkijken naar de derde plaat van Interpol. Wij houden jullie in elk geval op de hoogte.