Geef toe, u bent deze recensie beginnen lezen omdat de groepsnaam u intrigeerde, niet? Misschien kan ik uw interesse nog meer aanwakkeren als ik zeg dat de plaat geproduceerd werd door Britt Daniel. En als ik u zeg dat er in deze Texaanse band ex-leden van Windsor for the derby (nog zo'n prachtige groepsnaam) en Paul Newman zitten, heb ik uw aandacht dan helemaal? Voor mij was het alvast voldoende om deze EP met 5 nummers te bestellen.
De plaat dateert van 2003, maar werd pas dit jaar uitgebracht en ik vrees dat je ze zal moeten bestellen in de betere platenzaak wegens niet officieel gereleased in Europa. Maar is het de moeite om te bestellen, wilt u wellicht weten...
Als u een tweede Spoon verwacht moet ik u ontgoochelen. Denk meer aan een kruising tussen pakweg The Sea & Cake en Unwed Sailor. Of aan bv. Windsor for the derby of Paul Newman. Britt Daniel is er wel in geslaagd om zijn popsensibiliteit binnen te smokkelen in de de nummers van dit vijftal (het handgeklap, zijn less-is-more aanpak) en dat loont.
Ook al is de zanger niet de meest begaafde, je krijgt bij elk nummer toch het gevoel van "dit zit wel snor". Echt vernieuwend kan je de repetitieve gitaarsongs van deze traditionele indierock outfit (bas/drums/gitaren) niet noemen, maar het zit wel allemaal verdomd goed in elkaar. Meer nog zelfs, ik denk dat er potentieel in deze groep zit en ik ben alvast benieuwd naar meer. Vergeet dus niet waar u deze naam het eerst hoorde!