Een verrassing, dat is wel het minste wat je van dit full length debuut van I Love You But I've Chosen Darkness kan zeggen. Op de tittelloze debuut EP (zie elders op onze site) verraadde immers niets dat het groepsgeluid zo zou evolueren van post-rock naar nu-wave (denk Interpol of Editors). Producer Paul Barker (Ministry, Revolting Cocks) wist echter de donkere kant van dit viertal uit Austin, TX aan te boren.
Het duurde ook eventjes vooraleer ik er in kwam. Ik had immers een plaat in het verlengde van hun vorige werkstuk verwacht en dus meer een evolutie richting, pak-m-beet, Explosions in the Sky. In plaats daarvan kreeg ik, totaal onverwacht, de eigentijdse interpretatie van de eighties new wave tussen de oren gespitst. En daar moest ik toch even over nadenken. Waren de heren immers ten prooi gevallen aan schaamteloos opportunisme en probeerden ze nu een graantje mee te pikken van het succes van eerder genoemde bands? In eerste instantie dacht ik alvast van wel. Pas op, niks mis met de composities, maar qua originaliteit niet echt impressionant aangezien Interpol ook al elders de mosterd haalde.
Maar na een paar luisterbeurten moet ik zo stilaan toch mijn mening herzien. ILYBICD gaat immers vaker atmosferischer horizonten tegemoet. Denk hierbij dan aan groepen zoals Calla. Het album begint alvast sterk met het goed opgebouwde The Ghost en de uitstekende retro-oefening According to plan. The Owl zorgt alweer voor een flashback, deze keer richting vroege Cure. Bij We choose faces doemen dan weer The Psychedelic Furs op. Long walk had op Closer van Joy Division kunnen staan, en da's één van de platen die mijn smaak het meest beïnvloed heeft.
Al bij al een heel geslaagde stillistische oefening die gedoemd was te mislukken mochten de songs slechter geweest zijn. Die zitten echter goed in elkaar en worden gebracht volgens de regels van de kunst. En ook al blijft het in je achterhoofd spoken dat het niks vernieuwend is en de clichés van het genre perfect gerespecteerd worden, toch blijven de nummers overeind en dat bevestigt alvast hun belofte dat de sound niet trendy of vluchtig wil zijn, maar een teken aan de wand in deze hectische tijden. Dat ILYBICD qua succes Interpol achterna zal gaan valt alvast te betwijfelen, maar dat betekent niet dat hun fans deze plaat links mogen laten liggen. Mijn lange, zwarte jas hangt al lang aan de kapstok maar hij was warm en hij zat goed. Een beetje nostalgie af en toe mag. Toch?