Jens Lekman gelooft niet in full CD's. Singles en EP's zijn zijn ding. Deze CD moet je dan ook zien als een verzameling van singles, b-kantjes en EP's allerhande. Er valt iets voor te zeggen. Zo is rock 'n' roll ook begonnen, nummertje voor nummertje. Beschouw deze plaat dus voor mijn part als een soort Greatest Hits. Ook al heeft die die dan nooit gehad. Maar wel verdiend.
De man maakt immers verschrikkelijk mooie liedjes over mis-heard lyrics, bananen eten, Jehova getuigen die verjaardagsfeestjes komen verstoren of gebroken harten op een betoging. Niet alleen tekstueel moet ik aan de grote Morrissey denken. Ook de stem vertoont af en toe verwantschap, maar dan op een croonende manier en de muziek heeft soms ook een hoog Smiths-gehalte. Nog namen? The Devine Comedy. The Blue Nile. Pure poppracht met intelligente teksten, maw.
Luister bijvoorbeeld eens naar de hartverscheurende violen die Rocky Dennis naar de hemel begeleiden, of het geweldige gitaarriedeltje in Black Cab ("Ohno, goddamn, I missed the last tram"), of A man walks into a bar waarin hij met de nodige ironie zijn eigen sérieux tracht onderuit te halen ("laughter is the only way into my heart"). Of F-Word waarin Hood om het hoekje komt kijken. Of Maple Leaves dat naar Her Space Holiday lonkt.
Oh, you're so silent Jens is de ideale plaat voor onder de kerstboom: aandoenlijke liedjes over de grote dingen in het leven met strijkers en tinkelende belletjes. Je ziet zo de sneeuw naar beneden dwarrelen terwijl je de nieuwe wollen trui uitpakt en de kaarsjes branden en de lichtjes in de kerstboom staan te fonkelen in de kerstballen. Het klinkt misschien wat klef, maar denk dan aan de Alles kan beter-parodie op "het kerstgebeuren". Lekman heeft immers genoeg intelligentie om de opzichtige valstrikken van het genre te vermijden en oprecht te klinken. Dat een vleugje humor daarbij soms wonderen doet, hoef je hem niet meer te vertellen. Opent uw hart voor de goedheid en vreugde van deze Zweed en gaat nu allen heen in vrede.